من دیگه بچه نمی شم

صبح ِ نه زود است که زنگ می زند و از توی تختخواب و من هم که صدای چندین رگ و آلوده به خواب
پیشنهاد تازه اش را می دهد که الهام توی خواب بوده لابد و غر داریم می زنیم از بی خوابی دیشب و کارهای امروز
که مسیر یکی است و قرار می افتد به ناهار .. کمی دیگر غلت نیم خواب و پروراندن ایده در همان حال
دیشبش مهمانی رفتن دخترک بوده .. که آدم ها بی ربط و داف ها از قماش گونه گون
، و از آن جمله است داف فِیک و داف دکتر و داف مادرخانواده ی دخترشهید و داف هفده ساله ،
که زده بود روی دست من انزواطلبیش و من هم که فرصت طلب ِ مصرف کننده ، کرده بودمش مرکز تولید ایده و طرح
تمام وقت گذشته بود به حرف و فکر ، دور از جولانگاه دافی ها
بعد هم که پیر و پسر فرمان ، مجلس وجوه خنده آور تاریخ گرفته بودند و من از دورتر شاهد
بعد هم که بحث های آدم های بامعلومات بر سر ویکی
تا نصفه شب است دیگر و راه افتادن و موزیک همان موزیک شب یلدا
و من چه خوشحال می شوم گاهی که مرد ندیده اتش که همذات پنداری دیوانه اش کند . دختر رفت
صبح سربازهاست که می رسم خانه

مقنعه سر کرده ام که مثلا دانشگاه تهران و در شانزده آذر کارت می خواهد که نمی خواهم بدهم که خروجم از آن یکی در باشد ، که راهم نمی دهد و من از آن غرهای بلند که اصلا دانشگاه کوفتیتان مال خودتان و در اصلی که بی کارت حتی
و چه یکهو دلم می گیرد از آن همه آدم و رنگ و حرکت .. می بَرَذم به سال های اول خودمان و حالا ما کجا .. و بعد هم که اسم کلاسهاشان و چه حجم خریتی بود آن همه مخالفت با هنرهای زیبا که شانسم را کردم نصف از ترس اینکه بالای هنر نازنینم باشد و نرفتم مصاحبه اش حتی ! و حالا مملو ِ از ندامت !؟
چشم هام شده پر اشک تا می رسم به ادامه ی معاشرت دیشب که می بینم باقی هم در همین کار بوده اند
دانشگاه رفتن بی هوده .. چه آمده بر سر ما !! این توده ی موهای در هوا و زرد .. این رنگ های سخت .. هویت بر باد
می زنیم بیرون که همان ناهار که باز از آن خال بالاهاش است که رو می کند
و چه نازنیند ارمنی ها که غذاهای شان خوشمزه ترین است
کل صحنه چه خنده داریست با آن نم باران کلیشه و من که می شوم دختر قدیم و لب می گزم که چه جای این حرف هاست توی خیابان

پیاده روی تنهایی هفت تیر تا چهارراه .. نمایشگاه کیانیان
دوازده سال و بیشتر هم چه جور مقنعه سر کرده ام که حالا گلوم را می فشارد اینجور ؟ .. اخلاقم را هم که .. بی خود نیست استاد معمولی یک بار از دهانش رفته بود که خوشگل شدی با مقنعه ی سرمه ای کارگاه که می کردم رام و سربه زیر
حالا حس بچه ی مدرسه ای را دارم در جمع بزرگسالان .. با این یاسی مهدکودکی و سنجاقکم برجیب
هوا بسی زیبا است و من چه حس کافری دارم که خوشی نمی کنم

، شرابی مردافکن در جام هواست
شگفتا
که مرا
بدین مستی
شوری نیست

تا برسم دانشگاه و خانوم نازنیم و بالا آوردن اضافات ناهار ِ نه تمام خورده .. چه سخت می شودم کشیدن بار بیهوده ی بر دوش و بار بیهوده ی بر پاها
..

وَر ِ رنگ دار ِ روزم را فردا رو می کنم

پرنده کوچک بود ، پرنده فکر نمی کرد

یکهو به سرم زد که تا کی مجموعه داری و آرشیو

یکهو دستم رفت روی دیلیت و تمام اس ام اس هام رفت به هوا
تمام سه سال گذشته ای که از تکان های پیشین جان به در برده بود
تمام آشنا شدن هام
دوست گرفتن هام
صمیمی شدن هام
دل لرزه هام تا برسد پیغامی
تنم که گر گرفته بود یا شده بود یخ
، حالا که اینها را می نویسم خاطره ای نیست
معادلاتند که می گویند اینجور بوده لابد

قبل ترش فکر کرده بودم چه داستان بامزه ای می شود درآورد از روزی که کسی پیدا شود و من بخواهم پاک شوم از همه ی گذشته ای که او را نداشته
فکر کردم تا کی خیال بی خود
پاک شوم از تمام گذشته ای که پر بوده از من
و کسی را نداشته
و من امروز را هم

حالا سبک ترم
با گذشته ای که ندارم
با آینده ای که در بندش نیستم

It really seems as though it is necessary for us to destroy some other thing or person in order not to destroy ourselves

نهایت بی سلیقه گی است این

گذاشتن آن عکس و گذشتنش
رغبتی در خودم هم نبود برای باز کردن این صفحه
خواهرک گفت همان ؟
. همان
همان که حرفه هنرمند دو داشتش و پانزده روز سفر آن عید همراهمان بود
و انقدر رویش باز شد تا آن شماره ناخوانده بماند

این روزها زندگیم بیشتر تصویر است تا کلمه
و کابوس تصویری که باید از میان کلمه ها زاییده شود و کلمه ها چه عقیم می شوند وقتی درگیر خودشانند این قدر
کلمه هایی هم هست که میان تصویرها زندگیشان می کنم
کلمه هایی را هم اتفاق خوب می گیرم ، وقتی تصویرها تا مرز سردرگمی دوره ام می کنند
و چه دلم می سوزد برای خودم وقتی کلمه ها می شوند دوست خوبترینم

روزهای خوشی هم بود
ساعت های بدی هم
روز کافه ی میزهای متغیر و هردم آشنایی
با گسی نزدیکی رفتن پسر کوچک
با دوست گرفتن های رنگین پسرهای رنگین کمان
که فکر می کنی چه می شد اگر تمام نرینه های دنیا خوشحال بودند و می شد آشکارا دوستشان گرفت
خیابان ویلای تنهایی کنسرت کنسل شده ..خانه هنرمندان تنهایی ..دانشگاه تنهایی ..دکتر تنهایی .. تنهایی های نه نامطلوب
شب ِ بیداری هم بود .. شب بیداری ِ ناناخوش
روز تمامش در تخت خواب ِ میان – زنده گی ، ناخوش
تا شب شود و زنم بیاید و بشوم تمام زنده گی .. کار مفید و گاسیپ مدرنایز شده هم
که فرداش بابا بخندد که خوب شدی .. نکند عاشقش شده باشی .. و دختر پادشاه ومرد زرگر مولوی بخواند
و بگوید که نمی آید زندگی با ما ؟
تولد خانواده گی که نه زیاد خوب است ، نه خیلی بد .. اما خوشمزه است
امشب هم الفنت دیدیم و نیویورک استوری مارتی ، که پیشتر هم ، را
راست گفت کسی : اینکه تفنگ بردارد آدمی به کشتن عجیب نیست ، عجیب آن است که زیاد ِ آدم ها اینکار را نمی کنند
و من که یک آدمی هم دارم درونم که از کشتن باکیش هم نیست
به این پرچم سفید و روبان های رنگ رنگ و دایره های خط دار ِ آویخته ام نگاه نکنید ؛
شوآفی آدم ها حالم را بیش از هرچیز بد می کند، همین است که آبم با این غول خانواده هیچ وقت توی یک جوی رفتنی نیست
و چه شرمم شده همیشه از حضورش با اینکه می دانم ته ِ وجودش دانشی هم هست
کاش کمی فروتنی هم بود یا ملاحظه یا زمان/مکان دانی

این روزها کلمه ام نمی آمد و حالا چه کلمه هام کم ندارند از آن تصویر .. همان جور نجویده و درهم

من که مالک اندام خود نیستم ، پس چگونه می توانم آن را تصاحب کنم ؟

اولش سبزی کاهو و قرمزی گوجه و یه کمم نارنجی هویج و ژله ها هم که همین رنگیا بودن

بعد دقیقا یه قاشق و نیم پلو و گوشت
بعد دونه دونه ی جوهای سوپ
وسطاش هم تمامی قطرات آب نوشیده شده
خم شدم روی سفیدی توالت و نور پاششی خوشرنگ کننده هم بالای سرم
که بعد ِ هر مرحله فکر می کنم چه حیف که دوربین ندارم
چه تصویر بدیعی دارم خلق می کنم
سری قبلش هم قهوه ای بستنی ِخونه بوده و قهوه ی ورود که تصویر زیاد دلچسبیم نمی ساخته
بی خیال خوردن می شم
نزدیکای یکه که می ریم خونه وچه لیموناد می خوام که هه ! کافه ی باز!! و آب اناری ها هم که بستن حتی
که خواهره یه کوکتل لیمو – گریپ فروت قوی می ده دستم
که معدهه قول می ده باش بازی بازی کنه و نریزتش بیرون

سیاه سفیدای دهه سی شبانه
پرتره های ترک خورده از خانومای کلاه چسبون به سر
که سرمونو می بردیم بالا و گذشتن زمانو می دیدیم
و آخراش داشت رنگی می شد
و ترسناک بود
و من تشنه بودم هی
که رفتم توی آشپزخونه که هی آب و هیچ انگار
تنمو ول کردم روی خنکی سرامیکا

امروز ، خانوم مربع سبز که گفت کافه .. چه دلمم خواست .. اگر کافه ی لیموناددارم باز بود فقط
که ضمانتی برای نگهداری باقی چیزها در تن نیست
خوب نیست برای معاشرت اول
حیف شد

The Wrong man

گاهی می بینم در من آن میل سرکوب شده ی لگام زده به سینما کردن ، هنوز خرده جنبشی دارد

گاهی که فیلم هایی را می بینم که فریم به فریمشان عکسی است به کمال
اینجور وقت هاست که فکر می کنم شاید این قناعت به یک تصویر و گذشتن از حرکت ، به صلاح نبود
برگمن خیلی وقت ها اینطورم کرده مثلا .. کسان دیگری هم
دیشب
La Jetée
را دیدیم
که ساخته شده بود از کلی عکس اصلا .. فیکس فریم
و هر عکس هم به کمال
و چه قدر هم من دوستش داشتم

چرا باید کلاسیک ها را دید ؟
بعضی فیلم ها را ، کتاب ها را باید خواند
اما وقتی زیاد جوانی یا نوجوانی
که اشتیاقش را هم داری ، حوصله اش را ، وقتش را ، شعور احترام قائل بودن برای گذشتگان و بزرگان را هم
وقتش که بگذرد دیگر نباید
من خیلی جوان نیستم
حیف هم هست
فکر می کردم سرگیجه را دیده ام نصفه
حالا هول برم داشته که پس از کجا آورده بودم آن تصویرها را که فکر می کردم مال این فیلم است ، این سالها
بیچاره آن آقای موسفید که نشسته بود نزدیک من
بسکه به خود پیچیدم و گره خوردم و باز شدم و وقتهای عاشقانه ی فیلم خمیازه کشیدم
اینجور فیلم ها را هم می توانم ببینم .. اما نه در سکوت سهمگین
یک وقتی که بشود خندید ، حرف زد ، چیز خورد ، میانش استراحت کرد
زیاد هم هیچکاک ندیده ام و خیالی هم ندارم که ببینم
پنجره ی عقبی را اما حاضرم سالی یکبار ببینم به جای تمام آن باقی
گرچه فهمیدم جیمز استوارت آنقدرها هم که فکر می کردم جذاب نیست
شاید دیگر کلاسیک ها را دوست ندارم ، چهره هایشان را هم

فیلم دیدن با زاویه ی سی و چهل و پنج و اینها نسبت به پرده امری است عذاب آور ، می دانستید؟
معاشرت ها اما خوب بود
که پیر و پیربانو را بعد سالی بیشترک زیارت کردیم
و آن پسر سفید و خانوم کوهنورد را بعد تقریبا دوسال
که پیر مهرپرور یک را به زور به خوردمان داد و هیچ بدشان نمی آمد بی خیال فیلم ها شویم و مهرپرور دو و سه را هم بسمعیم
و چقدر دلم از آن سفرها می خواهد


دوشنبه که رفته بودم دانشگاه و چقدر هم تقدیر به عمل آمد ازم از طرف بچه ها
که حس قدیم های دانشگاه را زنده می کند حضورم
که با پوشش های کما فی السابقمان همرنگ جماعت نیستیم
و نشستیم به خوردن و بلند بلند نیرنگستان خواندن
بعد هم همه را کشاندم بردم گالری محبوبم
تصویر باد را دیدیم .. که چه تصویرساز ماهری هم هست
بعد همه من را کشاندند بردند آش چرب و چیل انقلاب خوردیم
و هی تمام راه حرف زدن با خانومم
.. فکر کردم باز هم می روم .. چهارشنبه هم .. صبح چهارشنبه اما باز
شنبه شاید .. اگر خدا بخواهد و مزاج ما تاب برآوردن خواسته اش را داشته باشد

میل خداوند پدر به عظمت ، در فرانسه از 4810 متر بالاتر از سطح دریا فراتر نمی رود

چی شد که یهو یاد بی ینال نقاشی افتادم که هنوز جوون بودیم

و از یه مراسم عیدی تو کلیسای سر ویلا رفته بودیم موزه
از یه سری کار مسخره می گذشتیم که زنم گفت برادر لشش می گه
، اون صفتو خودش ته اسم برادره کرد و همین صفت همیشه تداعی کننده ی این جمله ست برام ،
که آخی ، این طفلکی ها توی شهرستانای دورن .. هنوز بهشون خبر نرسیده که بعد سوررئالیسم هم دنیا به راهش ادامه داده

آسمون قرمبه می زد چه جور
قبلش که گفته بودم آخرش تلف می شم از گرما توی شبی چنین مرطوب ، رفته بودیم پیاده روی ِ خیس
و چه قدر آب و باد و من هنوز چقدر تشنه
توی خوابم یه سشوار گنده بود که خدا برعکس گرفته بودش و توی کوچه مون حرکت می کرد که خیسی زمین بخشکه
توی خوابم فکر کردم که چقدر هم خوشمه از وجود سوررئالیسم
بعد خوابم فیلم سیاه – سفید جنگ جهانی دوم شد ومن که مبارز در دام افتاده بودم و دختره که کمک نمی کرد که در برم و نشسته بود جلوی پنجره ی توالت و از نوشته ش در باب پنجره ی توالت خانه هنرمندان می گفت و من چه مضطرب بودم و چه مترصد فرار و اون چه دیوونه ی مزخرفی بود با اون رفتارای عاشقانه ی چندشش

صبح کتابوکه باز کردم پسرک بزرگتر شد و رفت کلاس نقاشی
که یاد بگیره سالوادور دالی خیلی خوب نقاشی می کرده
اول باید دنیا را همان طور که هست بشناسیم و بعد آن را آن طور که می خواهیم تغییر بدهیم
دلم برای برادر لش زنم که برادر همه ی ما بود و قیافه های ابداعی
و فیلما و کتابای عجیبی که انتخاب می کرد و آرت ورکای گستاخانه ش تنگ شده
دنیا بعد سوررئالیسم خیلی راه رفت اما دالی م غول بامزه ی گنده بکی بود

دستی که همچون کودکی گرم است

دم دانشگاه بود که زنگ زد ، می خواستم برم من هم ، یه هفته بود که می خواستم

دیر بیداری و تله ویزیون و هزارتا بهانه اما بود که بشه بی خیال تا فردا
شنیدم آقا دربونه بهش گفت از دفعه ی بعد با مقنعه
مانتو آستین کوتاهه رو پوشیدم و شال سفیده رو انداختم رو سرم .. از اصلاح من که قطع امید کرده اند انگار
یه ساعتم بیشتر از تلفنش بود که رسیدم و طبقه ها رو رفتم بالا که هنوز بود و آقای همکلاسی خیلی ناپیدا هم پیدا که گپیدیم
مدیر گروهه گفت تا شهریور نه و بلکه تیر و من هنوزم بی خیال
رفتیم تو حیاط پر غریبه که یه کم غیبت و بعدش من کتابخونه
که گولم زد .. می شد صدای بانوی زیبام رو بشنوم و به سویش دوان نشوم ؟
ساعت ها تو خونه ی خوشگلشون ولو شدیم
عکس دیدم و فضولی کردم و شرح روابط و شرح احوال و گرلز تاک و من چه مبهوت این موجودم
کد ( بانو) ی زیبام نیمروی جالب بهمون داد و من دوربین به دست در هر قدم به دنبالش
، پشت میز گرد آشپزخونه ، چای زرد یواش آب زیپوش توی دستم ، قرمز و صورتی اونها با صدا
... فکر کردم چه حیف که همه چیز تمام می شود .. زود و نامنتظر
، شب که جدا شدم و به گردهمایی بعدی نرفتم .. توی راه .. زیر بارون یواش انقلاب .. موزیک فریاد کش توی گوشم
فکر کردم عاشقش اگر شده باشم ، چه ؟

__

دی شب زلیگ دیدیم و نیویورک استوری وودی رو
بعله که این دیوانه را دوست دارم .. هر که هرچه می خواهد بگوید
خالی که شد و ما مانده بودیم و صاب داستان روش نمی شد که اعلام کند کافه تعطیل
کمی هم گپ زدیم .. هیچ درکی ندارم که این دختر چهارسال از من بزرگتر است .. همیشه شما می ماند
اما فکر کردم دوست گرفتنش آنقدرها هم سخت شاید نباشد
شاید بیشتر از سلام و احوال هفته ای یکبار معاشرت کردیم .. روزی
این روزها گسترش روابط زنانه ، بسیار به مزاجم خوش می آید

__

یک سلام معمولی و غریبگی نکردن را ترجیح می دهم تا تلفن فرداش که من دختر برگزیده ی دیشب بوده ام
گرچه غیر از دخترک فرنگی ، چیز مطلوبی از جانب من رویت نشد ، افتخاری هم نیست حتی پس

__

شماره ی غریبه ای افتاده و پیغام نامفهومی از همان هم ، زنگ که می زنم نشمه ام است پس از حدود سالی
می خواهد اس ام اسی بزنمش که دعوت به معاشرت امشبانه
تا بعدا بشود مدرکی برای دوست پسر سه سال کوچکتری که قرار است پیچانده شود به نام من
من یک فمنیست صلح طلب هستم که هیچ نمی گویم به چه حقی ، چنین موجودی ، مدرکی باید بخواهد
وظیفه ی دوستانه ام را انجام می دهم
بعد دخترک را توی خیابانی در این حوالی می بینم دست در دست موجود سطح پایین به نظر رسی
و لب به دندان می گزم از بزرگی حجم اتفاق
که این آدم که این حوالی را هیچ نمی داند و اینجا به چه کار و چطور شده همزمانیمان .. یا یعنی واقعا انقدر کوچک است این شهر؟
__

خوراک اندکی از برای گاسیپ مهیا کرده بودیم که با این همه مهمان ِ هی ، فرصت ملاقات زنم دست نداد

این تقویم حرفه ، جا ندارد .. همین جا خاطراتم را می نویسم

He is careful about not leaving a rhinoceros tracks around the house

آقای درخشنده با لحنی که هجو و هزل و مضحکه می بارید ازش گفت : کرگدن !؟؟

! گاوی .. چیزیه .. من گفتم یعنی یه گاو معمولی ؟ گفتش که حالا به خاطر من یه گاو خاص
می شد قصه ی یکی از شاخ های گاو خوشگله ی شیکاگو بولزو ساخت که خود جردن پیر فرستادش واسه م
! تا هنگامی که شاخ ها جفت شوند

اما شاخ ، شاخه کرگدنه
به دختره گفته بودم من یه شاخ کرگدن دارم که زیادم کرگدنی نیست
اما کافیه تو بدونی که من یه شاخ کرگدن دارم و شاخ ِ می شه مال کرگدن
دختره گفت که باورش می کنه
خواهره هم که یکی از سهامدارای عمده ست .. که یه کرگدن خلق می کنه که شاخش این شکلی باشه اما زیر بار نیستنش نمی ره
عمهه هم هست که گفت فکر کن که چقدر جنگل .. و من صدای کوب کوب پاهاشو شنیدم تو اون همه سبز
شکوفه ی مو حناییم هست که خانوم فروشنده ی آفریقایی فروشیمونه و اصلا اولش اون بود که ویرشو انداخت به جونمون که کرگدنه .. الانم هیچ ناراحت نیستم که گولمون زده یا دروغ یا چی
مردا اما هیچ حس قصه ندارن .. طفلکی ها .. چه زندگی دشواری باید داشته باشن
از آقا کارگردان یبسه که اون روز اونجا بود _ و همین جور بی ذوق بت قشنگا رو می خرید بی اینکه آروم نوازششون کنه _ و جور مثلا بی توجه ِ عق داری نگاه می کرد به من که گرفته بودمش جلوی دماغم و هولوپ هولاپ می کردم که حالا آفریقاییم یا آسیایی .. که هیچکیم یادش نبود آخرش کدومشون دوتا شاخی بودن ، کدوم یکی
یا باباهه که گفت هه .. یا خود آقای کرگدن که یه چیزی تو مایه های برو بابا .. یا پسر عموئه که گفت چوبیه لابد
و حالا هم که آقای درخشنده
زن ها اما قصه رو پذیرفتن و شاخ و برگشم دادن .. حتی مامان
طفلکی مردا .. چه خوب که برادرک هنوز انقدر نرم و سفید و لپ گلیه

من یه شاخ کرگدن دارم ، که خیلیم شاخ کرگدنی نیست
اما کافیه باورش کنی
بعد می چسبونی به گوشت و صدای کوب کوب پاهاشو تو اون همه سبز
، یا نگاش می کنی و یادت می افته من یه دوست کرگدن دارم ، که خیلیم کرگدنی نیست ، یا خیلیم دوست نیست
. اما هست

...آب کم جو

بلعیدن نام سزاوارتری است تا نوشیدن

این جور که لب های من فرو می روند توی آب
این جور که با حرص گم شده در بیابانی ، فرو می برمش
و انگار یک شتک روی فلز داغ .. یک لحظه و نه بیشتر
می میرم از تشنگی میان بطری بطری
آب ِ
نوشیده شده ، بلعیده شده ، فرو داده شده

تشنه گی

تشنه گی

تشنه گی

O baby talk to me , talk to me , like lovers do

دوستانش شش هفته ی پیش به مصر کوچ کرده بودند ، اما وی مانده بود ، زیرا عاشق زیباترین نی شده بود
اوایل بهار ، هنگامی که در طول رودخانه به دنبال شب پره ی بزرگ زردی در پرواز بود نی را ملاقات کرده بود
و آن چنان مجذوب کمر باریکش شد که ایستاد تا با او صحبت کند
پرستو که دوست داشت همیشه سر اصل برود ، گفت : ممکن است تورا دوست بدارم ؟
، و نی تعظیم کوتاهی برای وی کرد ، پس او گرداگرد نی به پرواز درآمد
. و با بالهایش آب را لمس نمود و حلقه های نقره فام درست کرد
. این عشق بازی اش محسوب می شد و در تمام طول تابستان ادامه داشت
: پرستوهای دیگر جیک جیک می کردند و می گفتند
" این دلبستگی مضحکی است ! نی پول ندارد و خویشاوندان بسیار دارد "
. و حقیقتا رودخانه پر از نی بود . بنابراین زمانی که پاییز فرا رسید ، آنها به سوی دیگر پرواز کردند
. پس از آنکه آنها کوچ کردند ، پرستو احساس تنهایی کرد و از عشقش خسته شد
. او گفت : نمی توانم با نی صحبتی بکنم ، می ترسم عشوه گری باشد ؛ زیرا همیشه با باد این گونه رفتار می کند
. و به راستی هنگامی که باد می وزید ، نی شکوهمندترین تعظیم را به جای می آورد
پرستو ادامه داد : تصدیق می کنم که نی اهل خانه و خانواده است ، اما من به مسافرت عشق می ورزم ، ازین رو همسرم نیز باید به سفر کردن عشق بورزد
پرستو سرانجام به نی گفت : آیا همراهم می آیی؟
اما نی سرش را به نشانه ی نفی تکان داد ؛ چرا که به زادگاهش بسیار وابسته بود
پرستو فریاد زد : تو اصلا به من اهمیت نمی دهی ، من به سوی اهرام ثلاثه می روم ؛ خداحافظ ! و به آن سو پرواز کرد

شاهزاده ی شادی _ اسکار وایلد

__

انشای چهارم دبستانم را که با الهام !! از این داستان نوشتم . هنوز نمی دانستم اسکار وایلد چه مهم می تواند باشد
حالا توی یک کتاب ، که نمی دانیم اصلا از کجا رفته بوده توی کتابخانه ، برخورده ام به این
و به یاد داستان دوست داشتنی کودکیم یا آن شب طالقان که پیر تکه های اهمیت ارنست بودن را از بر می گفت و من تعجب کرده بود و بعد دیدم انقدر بازی با کلماتش جذاب است که از خاطر من هم پاک نمی شود و یا کل اسکاروایلد که زیاد جالب است ، خلاف معمول بسیار لذت برده ام ازین رو نویسی

_

از دیشب شروع کرده ام تایتل این نوشته را با نوعی لحن من درآوردی ملهم از رِنگی از رنگستان فارسی خواندن و اصلا یادم هم نیست اصلش چه طور بود و مال کی و از کجا .. یک جور مسخره ای هی تکرار می شود توی سرم و ما شدیدا داریم به رواج دادنش فکر می کنیم و از دختر سه سال و نیمه شروع کردیم که خندید و گفت یادش نمی گیرد
پس شما سعی کنید تکرارش کنید و سعی کنید فکر کنید چه جور مسخره ای است که ما می خوانیمش
او بیبی تاک تو می ، تاک تو می - لایک لاورز دو
او بیبی واک تو می ، واک تومی – لایک لاورز دو

که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

آمدم توی دفترچه ی کوچک ، زیر هرروز ، یک کلمه بنویسم که یادم بماند

دیدم همین حالاش هم چیزی نیست در یادم
.. پس تا دیرتر نشده

تعطیلات خود را چگونه گذراندیممان در شیراز قرار بود اتفاق بیافتد که انگار که هواپیما را اشتباه
جایی که دیدیم به شهری شمالی شبیه تر بود ، بس که بی وقفه باران
تقصیر از همان کم ترین نمره ی تمام تاریخ مدرسه مان است اصلا
وگرنه که از همین بوی بهار نارنج وعده داده شده باید می فهمیدیم که گرم و خشک کجا بود
، که البته به بوی نان شبیه تر بود آنچه در همه جای شهر خود را جا می داد توی بینی ما ،
علی رغم تمام غرها این همان شهریست که پس از این خراب شده من حاضر به سکونت در آن هستم
و دلیل هم همانا مکان های معدوی زیبا و خوشمزه و مردم جالب است
منظور از مردم همانا کاسب و آخوند و شوفرچی و امثالهم است البت ،
، نه داف و زاخار و ازین قبیل موجودات که در سراسر این عالم فانی عمکردی شبیه به هم دارند
بعد هم که اسم مردم شریف اصفهان بد درفته
هرجا چهارتا درخت داشته اند دورش را بسته اند و بلیط می فروشند
و یک جور هم تبلیغ می کنند که ملزم بدانی خودت را از بین کرور کرور تن ، بکشانی و بازدید کنی از دیدنی های شهر
این شهوت عکاسی با موبایل و سایر اشیاء کوچک هم که افتاده به جان مردم
،و به جای حضور در لحظه هیچ نمی کنند جز ثبت تصویر،
آتش فشان های چندش و غضبمان را شعله ور می کند ، بدجور
بعد هم که دختر شیرازی هایشان ممکن است ببینندت و به روی خودشان نیاورند اصلا و بعد هم با افتخار اعلام کنند
، در حالیکه شمای ساده دل نفرین می کردید اتفاق نیافتاده را که دیدار را واگذارش کرده بودید،
خانواده ی مان فرمودند بگوییمتان شما که دیدید جا و مکان داریم و پلاس منزل شما نمی شویم ، مردمی نبود دادن یک سلام لااقل ؟
البته توی همین شهر هستند جوانانی که یک خانواده را از یک ور شهر جابه جا کنند به ور دیگر و پول نستانند که تفریحمان این است
این البته مصداق همان خوشگذرانی است که صفت مردمان این شهر است که یعنی کار کردنشان را هم تفریح محسوب می کنند

معماری زند و قاجار را که هیچ دوست نداریم
فقط یک مدرسه ی چهارایوانی زیبا و خلوت بود که بر سبیل اتفاق دیده شد و چسبید
تخت جمشید را هم میان سیل دیدیم
و جوی و نهر بود که خیسیش را به جان خریده ، مردمان طی طریق می کردند در میانشان
از برای تماشای شکوه و افتخار و سایر چیزهای قامت راست کن
محی الدین بی نوایمان هم که بی بارانی و دلمان هی به لرزه ، وگرنه همه چیز مهیا بود برای تولید عکس های به یادماندنی
ما هم ته ستونی پیدا کرده ، مبسوط لیسیدیمش تا تاریخ درمان نشت کند بلکه عبرت گیریم
افتخار حضور به هم رسانیدن در پاسارگاد را هم به دلیل افراط پروردگار در نزول برکات آسمانی ، از دست دادیم

شب آخر تا مغز استخوان خیس و بی هدفمان را هم سنت فران نازنین نجات داد
، که با جان بازی ما دیدار حاصل آمد که بیم مرگ می رفت از تگرگ های فندقی که بر سرمان فرو آمد تا خود را برسانیم به ایشان ،
و نفهمیدیم چه مرضی است که یک سال در یک شهر بی خبر سر می کنیم
. و چند ساعت اتفاقی در شهر دیگر را نمی شود که ندیده گذشت
و از کراماتشان این بس که صبح فرداش که روز اول ایشان بود و روز آخر ما
چنان آفتابی شد اندر شهر که گویا ایجاد نشده بود هیچ گونه نهر
و این یعنی به تصورات واهی خودتان اعتماد نکنید و هواشناسی را هم چک کنید پیش از رهسپاری،که لااقل لباس مناسب همراه داشته باشید

فرصتی تپنده ام در فاصله ی میلاد و مرگ ، تا معجزه را ، امکان عشوه ، بر دوام ماند

صبح مادربزرگ ها می گویند سیزده ات مبارک

و ما که هاه ! سیزده مبارک هم مگر داریم ، همین که اتفاق شومی نیافتد کافی ست
شبش خیلی هم خوش گذشته .. که میان شادی بی وقفه سعی کرده ام حال آقای درخشنده را بد کنم
... و خبر را دادم که همان دوستی که آن سال ، جشنواره
و بعدش باز یک چیزی شده که قاه قاهم بلند شده
روز سیزده اما مگر می شود یاد تو نیافتم
، همان جور که یاد کاوه ی گلستان هم ، همراه شده با این تاریخ ،
سال قبل و قبل ترش هم یادت کرده ایم
که هی تماس های من بود بی جواب تو سیزده پیشش
،شب قبلش شادخواری بود که من نمانده بودم و معاشرت های خانوادگی را ترجیح داده بودم مثل همیشه،
.. تا مادرت گفت توی اتاق عملی
و نگرانی لابد کوفت کرده آن چندساعت را تا زنگ بزنی و آن حرف حرص درآر را بزنی
و راستش همان موقع بود که من وا دادم
که فهمیدم آدم زندگی توی نگرانی نیستم
که بین خوشی و امنیت ، خوشی های امن را انتخاب می کنم
همین دلخوش کنک های خانوادگی کم مقدار اما پیوسته

حالا فکر می کنم مگر چند روز گذشته بوده از این ؟
چه جور می شود که من اینطور خودخواه و مصلحت خوداندیش می شوم ؟
که همه ی طناب ها را ول می کنم ، که مبادا یک شن ریزه از کنار پام بغلتد
که مبادا چند سانتی متر پس بروم و نتوانم جبرانش کنم
و هیچ خیالم نیست به آنسوی طناب .. به همین آدم هایی که ادعای دوست داشتنشان را دارم
سیزده فروردین سه سال پیش ، من وا دادم
رها کردن اما دو روز بعدش بود و نه از جانب من
من اما هیچ یادم نبوده به این نوشته اما .. وظیفه .. هه ! نجات آدم ها که کار من نیست
من جان بکنم همین جایگاه ثابت را حفظ کنم
باز اما توی بازی بودم .. گیرم دورتر .. که اول هاش حال بدی های خودم پی اش بود
.. و بعدتر گفتم شاید هم تویی که راه درست را
حالا اما هی فکر می کنم یعنی هیچ نمی توانستم بکنم ؟
من که قرار بود بیارمت بالا .. من که سر طناب را خودت داده بودی دستم
آخرین روزی که توی بازی بودم .. که گم شده بودی
که همه ی آن نگرانی زیاده تر از حد من بود انقدر که به کل کناره گیری کنم
، وقتی با مزخرفترین حالت ممکن پیدات شد ،
من فهمیدم آدم زندگی توی نگرانی نیستم .. آدم این بازی که نگرانی هاش سهم من بود و خوشیهاش مال دیگران
نقش فرشته را هم که هیچ وقت نخواسته بودم
چه جور به سلامتی های جی یادم رفت که هیچ نلرزید دلم
به سلامتي اونایی که از این به نظرمن قدرت آدمیشون استفاده میکنن و زندگي دوستاشونو عوض و از این رو به اون رو میکنن
، قدرت آدمی ؟ کدوم قدرت .. یه دختر نوزده ساله ی چهل و هفت کیلویی خودش دلنگون در هوا
چه قدرتی می تونه داشته باشه که رسالت بذارید روی دوشش ؟
اون وقت ها بهانه هام ازین دست بود لابد
بعدتر هم که سفت تر شد زیر پام، هزار دغدغه ی شخصی بود
و تازه از کجا معلوم که راه تو درست نبود ؟
من امنیت خوشم رو داشتم ، تو خوشی های گنده تو میون ناامنی هات
.. می دیدم اما که پیر شدی
، خودت ولی در جواب کس دیگه ای نوشته بودی این لوکینگ سو اولد به نظرت خیلیم خوبه،
من چه کاره بود پس که بیام و بشم نجات دهنده
این تو بودی که داشتی ادعای نجات دهندگی بشریت می کردی تازه
من فقط می تونستم گاه به گاه توی کافه ها میون کلی غریبه به جفنگیاتت بخندم
و بگم چه اسکیزوی گنده ای شدی

حالا اما ته وجودم درد می کنه
نه که یعنی حالا اگه من کمی بیشتر وجودمو تحمیل می کردم حادثه هه اتفاق نمی افتاد
اما شاید خوشی های پردوام تری رو تجربه می کردی
شاید بودنت کم تر سختت می شد
بچه ها چه طور می شه یه بی غیرت آبدیده شد ، یه بی غیرت تمام عیار ؟
. جنارو گفت : باید محیطتت مساعد باشد
. یه کانون خانوادگی خوشبخت دلبستگی به خانواده
پدر و مادری که از هم جدا نشند امنیت روانی و عاطفی و مادی تضمین شده

خداحافظ گری کوپر – رومن گاری

و من یه بی غیرت تمام عیارم
می تونستم بهت یاد بدم خوشبختی فقط توی تبلیغای شکلات نیست ، توی همین چیزای خیلی ساده هم هست
همین دور همی کتاب خوندن ، غذا خوردن ، بازی های مسخره کردن .. همین دور همی
که بفهمی تر و تازگی و شور و حال و امید حاصل انفجار نیست .. جرقه های کوچیک اصطکاکن که زندگی دمنده می شن
اما وا دادم .. بی غیرتای آبدیده اینجورن .. مصلحت خوداندیش و جان عزیز

عینکمو می زنم که دنیا رو واضح ببینم
همین چیزای هرساله رو.. درخت و شکوفه و آدم ها رو
بوها رو می کشم توم
درخت ها رو بغل می کنم و صورتمو می کشم روی زمختی پیری پوستشون و بارون رو از روشون می لیسم
توی مسابقه ی تیراندازی اول می شم و صاف تر راه می رم
، اینجا کسی نیست که مثل تو سلف ریسپکت بودنمو وقت راه رفتن مسخره کنه ،
پلوی خمیر شده ی مامانو با لذت می خورم و هی از آدما واسه ی بودنشون تشکر می کنم
تو راست گفتی ، دنیا به یرمای چهل ساله هم احتیاج داره
من مثل تو دنبال جاودانگی نیستم
خوشبختیم توی همین چیزای پیش پا افتاده ست
همین دور همی
...
سیزده ات مبارک

در مردگان خویش نظر می بندیم با طرح خنده ئی

رکوئیمم باید نوشته شه و من از همون روز شنیدن دارم سعی می کنم

زیاده خام و درهم و بی ویرایش و شخصیه این نوشته ، منت می ذارید که بگذریدش

___

هواپیما یک ساعت و نیم تاخیر داشت
همون مقدار وقتی که لازمم بود که برسم به تو و تموم شی
نرسیدم .. ته دلم خوشی کردم
آسمون گه خاکستری اما .. راه که می پیچید از کنار اکباتان .. نوشته ها .. فکر کردم کاش آمده بودم . سنگ رو دیده بودم
مثل کتاب رها شده بود . بی دیدن کلمه ی پایان . وقتی که نازکی تک صفحه ی آخر مطمئنت می کند از اتمام

می خواستم برای بار اول از هتل برم بیرون .. دستشویی بودم که آلما زنگ زده بود
که گفتم برای چی ممکنه و قرمزی رو مالیدم روی لب هام و گفتم لابد علی مرده و پررنگش کردم
پامو که گذاشتم توی خیابون گفتم می خوام زنگ بزنم خبر بد بشنوم هوامو داشته باشید
.........زنگ زدم .. آلما صداش گریه بود .. گفت یرما ، علی تصادف کرد
.. گفتم ممنون که زنگ زدی ، قطع کردم
مامان چشماش خیس خیس شد ، خواهره جلو جلو می رفت و لابد اشک .. گفتم بریم غذا بخوریم
سیاهی عینکمم بود اما اشکه نمی اومد

من هیچی نمی دونم .. همه ی خبرا رو پس زدم .. پس زدم .. پست اولیه این وبلاگه که تو نوشتی .. هفده تیر هشتاد و سه .. وسط شیطنت و خیانتمون به دنیا .. هل می دهم .. هل می دهم .. چرا من هیچ وقت نمی کشم پس ؟ نه با دست ، نه با پا .. این مدته هم پَسِت زدم .. دائم .. تلفنای بی جواب .. آف لاین شدنای یهویی .. همو ببینیمای هیچ وقتی .. از دستم که در می رفت و گوشیو بر می داشتم که می گفتی یرما بیا خوب باشیم با هم و صدای یخم می گفت خوبیم که و تو نمی دونستی میون اون سکوتای لج درآر من داشتم زبون درازی می کردم و خمیازه می کشیدم که کی قطع می کنی که سریاله نصفه نمونه یا چی .. که چه مرده بودی برام
دسترسی ِ به این وبلاگتم بستم
، تو هم اصلا یادت نبود که باباشی (گیرم که با لقاح مصنوعی) البته ،
و حالا من غصه ی بی بابا شدن این طفلکم دارم

آقا جون .. رک و راست .. نگات که می کردم و اون حرفای جفنگت .. فکر می کردم نمیری چکار کنی .. بعد هم کشتمت .. گفتم علی نابود شد .. حیف شد .. گریه هم کردم اونوقتا لابد که حالا اشکم نمیاد .. همون بهاریم که تموم شد گریه کردم .. انقدر اشک ریختم که شده بودم مات و گول .. خاکستری .. چقدر پررنگ بودی اونروزا .. که پیرهنم که پُر ِ بوت رو می گرفتم نزدیک و می کشیدم تو و فکر می کردم چه پستم من ..ده خرداد هشتاد و سه ... ده مرداد .. ماه ِ تمامِ درست .. چندتا کد و تاریخای توی تقویم .. چه خوبه نوشتن .. که تقویمتو دادی بهم و دیدم پونزده بهمنه که اسم منو داره .. توی وبلاگت نوشتی این مدته یه بار یه شب عاشق شدی و یه بار چند روز و من که فضولیم گل کرد گفتی یه شبی یه من بودم و چه شبی بود که کله ی سحر فرداش سر کوچه بودی و تموم اون روز و روزای بعدش و چه هول بودیم و چه تند و چه آشنا .. این حرفا رو نباید نوشت .. نباید نوشت ؟ مگه تو از همون اولش ننوشتی ؟ مگه همه چیزت انقدر رو نبود که من هی لجم می گرفت که چه وقیحی
من هیچی نمی دونم ، این مدته همش پَسِت زدم که زنگ می زدی که یرما بیا منو بزنو و خالی شو و من خالی شده بودم و تو نمی فهمیدی که چه نبودی برای من و چه مرده بودی ..باقیه صفحه های تقویمه خالیه .. یه روزایی بوده که من یادم هست و نیست .. شب انتخابات اما یادمه که توی ترافیک زیر پارک وی باز چه پررنگ شدی و تا دوئه صبح ولیعصرو گز کردیم و سوار ماشینای غریبه شدیم و من چه بدمم نمی اومد که شبیه زوجای جوون به نظر بیایم .. فرداش شدی مه آلود که گفتی به رفسنجانی رای دادی .. هفته ی بعدش که از حسینیه ارشاد برمی گشتم داغون و گفتی احمدی نژاد ، تموم شدی .. می بینی .. اینطورم من .. متعصب و خشک..حالا هی این مردکو می بینم و فحش می دمش

پارسال بهار اما باز یادم رفت .. که ناهار و کنسرت و شِر کردن دانشگاهامون
که توی راه فکر کردم چه تموم شدی علی .. نمیری چه کنی ؟

.......
....

این پست باید نوشته شه و من از همون روز شنیدن دارم سعی می کنم
پست که بشه ، تو تموم شدی .. مثل هر نوشته ی دیگه ای که کات پیست می شه از حافظه ی من به حافظه ی اینجا و دیگه اینجاست که به زندگیت ادامه می دی و دست از سر من بر می داری که هی با چشم های داغون تو نبینم که فکر نکنم همه ی این کوفت های هرروزه نشونست ..از یه بوس کوچولوی اون شب ( که علیرغم چندشم از فرمان آرا و خود فیلمه بازدیدمش به خاطرت ) تا همین دینو بوتزاتی که هی روی شبح و روحاش وا می شه و لابد حالا اگه بودی میومدی می نوشتی که که نوشته های من جز اسم خاص هیچی نداره و من واگذارت می کردم به انگشت هام
راستی
من که سراغ وبلاگت نمی آمدم که بمانی همان که بودی
تو هیچ خواندی که من نوشتم سال نو به چشمه ی حیات می ماند ؟
پاشنه ات را .. همیشه احتمال خطا هست خوب
چقدر خندیدی به خوش خیالیم یارو ؟

هواپیما یه ساعت و نیم تاخیر داشت
.. حمید که زنگ زد بیاد دنبالم که با هم ، نمی شد که با اون بوستان ِ در بر
من هی دور خودم چرخیدم و وسط خنده های پر صدام یهو لبام خودشونو انداختن پایینو من رومو کردم به دیوار

بعد دختره سلام کرد .. وسطاش من دیدم که هیچ غمی نمونده
که یاد لاو آن د ران تروفو افتادم ، اونجا که زن های عضو کلابِ اِکس های آنتوان دوآنل با هم می شینن به گپ و گفت
.... بعد هم می ذارن و می رن ... و آنتوان و سابین
اینجور بود که تموم شدی
، مثل نوشانوش ختم شونده به شادی که خواستنی ترین جورِ ِ به مقصد رسوندن آدم هاست واسه ی من ،
بعد من و دخترک هم کلابی گذاشتیم و رفتیم پی زندگیمون
اند آنتوان استاپز رانینگ
..... و تو و معشوقه ی آخرت
چه دوست دارم ببینمت عاشقانه در آمیخته با آن .. خاک
سراپا برهنه
بدان گونه که عشق را نماز می بریم

ـــ

.. گشتم توی عکس ها ، نبودی
پایه ی عکاسی های من ، چه جور بین آن همه همه عکس یک بار دوربین را نگرداندم سمت تو ؟
نکته ی آموزنده : از دور و وریهایتان هم عکس بگیرید
همیشه که نمی مانند

در زخم های گرم بخارآلود ، سرخی شکفته تر به نظر می رسد ز سرخی لب ها

باران زد

قرمزی شال رنگش را داد به زار و زندگیم
سیاه خریدم
شگون نداشت سیاهی
، بار اول دیدار آدم بزرگ ها در این سال خوش آغاز ،
سفید سرم کردم روی خاکستری لباس ها
آن زیرها سرخ ، سرخ ، سرخ


ــ

نه کسی به من تسلیت گفت ، نه یواشکی حالم را پرسیدند
من هیچ نمی دانم ، تو که می دانی برایم بنویس

! بگذار سرخ خواهر همزاد زخم ها و لبان باد

برادرک می گوید هیجان انگیزترین بخش سفر ، چمدان بستنش است

و سر همین چیزهاست که تفاوت ها رخ می نمایند دیگر
دختری هم هست که همیشه این وقت ها یادش می کنم
که صبح زودی با دامن و کفش های پاشنه بلند و چمدانی متناسب توی فرودگاه پیداش شد
و هرروز آن سفر دانشجویی را با یک ست کامل لباس و کفش گذراند
و من که آنوقت ها سال اول بودم فکر کردم تا سن او ، که سه سالی بیشتر بود ، بشوم شاید شباهتی پیدا کنم .. که آرزوش ماند به دلم
کلی بار اضافه دنبال خودم می کشم و آخرش باید بیافتم به خرید میان مسافرت

و اما مصیبت جدی در این زندگی رنگارنگ ما کفش است
، در واقع تلاش برای همخوانی کفش ها و لباس ها ،
.. کوچک هم که نیستند که چندتا
این شد که آمدیم بگوییم اگر در آن شهر رویایی چندروزی مادینه ای با رنگ غالب سرخ دیدید
خیال برتان ندارد که عقبه ی پیرزن شیدای خیابان ولیعصر
یا پرچمدار قرمزها .. یا طرفدار سینه چاک لنگی ها
بگیریدش تلاش سختی برای ایجاد هارمونی رنگ یا همچین چیزی
و از انجا که آخرین بار با بهت دیدیم که مغازه ها مملو از تولیدات این رنگی بودند
لازم می دانیم تذکر دهیم ما هیچ پیرو مد نیستیم و تک تک پوشیدنی هایمان تاریخ دارند و قدمت

..

بروم که باید تا صبح با این عملیات مشقت بار و هی چک کردن های وسواس گونه ی سرجابودگی ابزارهام
سرو کله و دست و پا بزنم

تا در بهار تو من درختی پر شکوفه شوم

یک جوریش کردند که تا یک دقیقه ی بعدش باورت نشود که تحویلش گرفته ای

به برخی کلیشه ها می باید احترام گذاشت
که عادت کنی دلیوری ِ تحویل سال نوت مطرب و مزقونچی باشد
و نه ارتشی ها
بعد مگر می شود دلت نلرزد از فکر سرو صداهای فرازیاد
و قرمزی جاری و خاکستری حاکم ؟
با این اسم گذاشتن های مسخره اش
که وقت معنی کردنش برای پسرک
، که یعنی همه با هم وصلت کنیم و خنده هم
ته صدات ترس می نشیند

همه چیز طبق کلیشه انجام شد
سبزی پلو-ماهی و هفت سین و شادمانی
و دعواهای مرسوم عید دیدنی به اجبار
.. و غرهای معمول سر لباس پوشیدن
علی رغم یک هو عذاب وجدان های بورژوازی شب عید
و آژانس شیشه ای به یادآوردن های پدر
و دلم گرفت از فکر چه دلم تنگ می شودِ روزی که این چیزها نباشد

دیروز هم در معیت همالان رفتیم و بهار کردیم
از شکوفه باران که خبری نیست .. از شکوفه ی زیاد هم حتی
خدا نگهدارد درخت زود بالغ حیاط دانشگاه را که از یک ماه پیش چشممان را روشن کرد
اما بهار قابل باوری از آب درامده
با این کمی سرما و آبی آسمان و شارپ شدگی رنگ ها
، که ورجه ورجه مان می آید و در آغوش گرفتن تک تک درخت ها
مثل روزهای نوجوانی

بادام های آجیل را به سفارش کسی
فندق هایش را به خاطر دل خودمان
پسته هایش را از سر عادت
و بادام هندی و مابقی را از سر تفنن
می خوریم
و باکیمان هم نیست از ظاهر و جرم و حجم و اینها

حس از چشمه ی زندگانی عبور کردگی داریم
که حالا که دوام آوردیم و تمام شد سال عزا ، به خیر می گذرد این دوازده ماه هم
ایدون باد


___

این تصویر هم به خاطر این خانوم تولدی ، که گوشزدمان کرد خودمان بهاریم و پر شکوفه

که شمع افروزد و بگشایدش در

شکوفه باران اگر شدم ، خوش خلق می شوم و بهاریه می نویسم

حالا دارم می صبرم
تا بهار منتظر بی مصرف نیافتد

when I kill a mosquito I'm like Godzilla. When I kill a fly I'm like Bruce Lee

کرده اندش قهرمانشان .. "پشه " را که یکی از ما بود، یکی از همرزمان ما .. نه بیش و نه کم

و ما شده ایم مطرود .. فراموش شده
توی یک سالن که لابد بزرگداشتش
از پشت خودم را می بینم و آقای صندلی بغل که می دانم زیاده تر از آشناست
من توی سرم در یک مکعب شیشه ای هی زندان می کنم پشه را
من زیر دندان هام هی می جومش و دهانم پر می شود از طعم پشه
آقای زوج ( که صورتش را نمی بینم ) مغرورتر از آن است که حرص درآمدگیش را بروز دهد
من اما توی ذهنش را می بینم .. که به دار کشیده می شود پشه .. که به آتش کشیده می شود سر دار
- این را از تکه فیلم های دیشب وام گرفته ام گمانم -
فکر می کنم آنوفل بودم نامش ؟ .. و چه را انتقال می داد ؟ .. مالاریا ؟

تلفن که بیدارم می کند .. نفس راحت می کشم که دیگر زندانی شدن یک پشه را نباید آرزو کنم
.. که زیر دندان هایم

دکمه ی مایکروویو را می خواهم بزنم تا گرم شود شیر و بلکه کمی نرم این گلو
که می زنم روش که این چکار می کنه اینجا!!؟
و چه خوشحال می شوم که مامان می گوید شبیه پشه ی سرکه ست !! و من می فهمم که توهمم نبوده دیدنش
اما چه کار می کرد آنجا !!؟
کسی این حوالی شراب انداخته است!؟

ـــ

موبایل را سر می دهم توی دست خواهره با چندش
که باز فریاد خائنش بلند می شود
و معلوم است که جواب ندارد درخواست اغواگرانه ی دیدن
بعد که می پرسد قهرم آیا ، می خواهم پانزده ساله شوم و بی جواب
واکنشش اما کنجکاوم می کند که می زنم نه ، دلیلی برای معاشرت نمی بینم
و فکر می کنم زنگ می زند و من آیا خواهم گفت ؟ یا می گوید به درک و بی جواب
که نوشت حق دارم ، آدم مناسبی برای معاشرت نیست ، اما دلش تنگ می شود
نزدیک است نرم شدنم .. هیچ انتظار اینجور اعترافی را نداشته ام
امروز که با ما به ازین باش اما پانزده ساله شدم
. حق دارم


خیال برتان ندارد و عاشقانه نسازید ، پای رفاقتی در میان است
و من همیشه رفاقت را از عاشقی خالی ، مهم تر گرفته ام

___


تا من از چيدن گوجه فرنگی ها می آيم شما ها برسيد ...

سرخی تو از من

شش ساله شده بودم که دل آقای کافه چی را به دست بیاورم

که گفته بود بسته ات کامل نیست ، چندتایی از مدادرنگی هات گم شده
و نوشابه جان را دیده بودم با روسری سبز جمعه بازاری.. کی بود که رفته بودیم ؟
و لیموناد زرد بود باز
مشغول گوش چرانی های مرد میز پشتی
که گوش های استادم را مفت گیر آورده بود و نگذاشت که نگاهش برگردد یک لحظه تا من اظهار ادب
و گل های صورتی خواهرک در پلان اول و کفش های قرمز دخترک همکلاسی مدرسه در ته کادر
که تلفن نجات بخش شد و چهارشنبه سوریمان از خطر بطالت و افسردگی جست
کانورس های توی جعبه قرمز بود و صورتی .. سومین قرمز این دوسال .. چندمین صورتی ؟

شب .. سفید و صورتی یواش کاشی های دستشویی که نگاهم خیره مانده بود روشان
که بالا نیامد تمام آن شش روز برزخی و تنهاییهاش و بی رنگیش
و مه شد و نشست روی جانم که شدم تُهی .. تهی .. تهی

چه وقت روز فرداش بود آن کلمه های نارنجی ؟
که اول هاش چشمهای من خیس بود و آخرهاش آن زردکی که خودش را می کوبد به زمین از قاه قاه
.. رخت ناجی ها را می پوشند گاهی کلمات .. کلماتت
ـ می پوشانمشان ؟! .... نتیجه اش را که دوست دارم مهم است ـ

شب .. قرمز باید پوشید .. من این را خوانده ام یا شنیده ام یا فکر می کنمش یا چی؟
که سرخ می پوشم و گوشواره ها هم و شال هم و لب ها
برخلاف پیش بینی های ترافیکی و لج کردن آژانسی ها که نمی رویم توی شهر ، زود زیاد که می رسیم و زرتشت پیاده ، که بگذرد وقت
که من با هیجان و تند و بلند شرح قضایا می دهم برای خواهرک
.. رنگ رنگ پارچه های مغازه های در کمال تعجب باز

خانه ی نارنجی .. اتاق آبی
اولین چهارشنبه سوری واقعی سال های بزرگیم
آش رشته (رسم کجاست این ؟ ) .. آتش .. آتش بزرگ
و آدم هایی که دوستشان دارم
... نتیجه ی تمام بی خوابی های دیشبش که ایزولیشن ایز گود فور می ، هم به
ژاندارکم را هم شدم .. کفشهای لهم هم طاقتش را آورد

خوابیدم روی چمنی که سبزیش از یاد عکس های قبلن هامان می رفت توی تنم
پشت سرم زردی آتش که رنگش را می داد به صورتم .. بالای سرم سرمه ای آسمان و خودم سرخ
صدای آدم ها .. آدم هایی که دوستشان دارم
تا وقتی که دنیام رنگ دارد و صدا ، تهی شدن هام دوام ندارند هیچ

And all that I can see is just a yellow lemon-tree

این که دارم می شوم مشتری این کافه ی حضور در پسزمینه داشته ی

این سال ها را

دوست دارم

قرار اصلی با آقای سابقا بست فرند است که صداش نمی آید هی
و تماس امکان پذیر نه
و من از سویی و زنم از سوی دیگر قرارمان را می گذاریم آنجای شهر
و بعد می فهمم هدف یکور دیگر شهر بوده
و عذرخواهی طولانی با نثر قدیم بلکه ثمرمند باشد
که نیست انگار
و حراجی های گنده را می بینیم به یاد پارسال
و باز امتحان کردن پرسروصدای لباس جیغ و جوادهای حیوان وحشی دار
، که من هیچ هم دیزاین هاش را دوست ندارم ،

بعد هم کافهه که دختربچه ی پیش ازین موقرمز هم هست باز
.. و آقاهه منو را نداده می گیرد از دستم که لیموناد دیگه
و بعد فشارت نمی افته ؟
: سه بار برویم جایی و تعریف کنیم می شود این
! لیمونادشان شده بود شل و وارفته و زرد
بعد هم که آیا دیگر مداد رنگی نمی شوم ؟
نمی گذارند که چند وجهی بودن شخصیتمان را نشان بدهیم
یک روزهایی هم شاید خانومیمان بیاید ، همیشه که نمی شود منتظر پنجسالگیمان باشید
هی می خواهیم بنویسیم موزیک های هیچ جای دیگر انقدر با مذاقمان خوش نیامده اند
می ترسیم بار بعدش باباحیدر مددشان را بگذارند که سالیانی پیش پای ما را یکسالی برید از آنجا
و اصلا پاتوق نشدگیش اصلش برمی گردد به همین خاطره ی شوم

آقای دربان آن یکی کافه هم رویت شدند
، انگار که کذب بوده شایعه ی از پای درآمدن از زیادگی شیرینی ماکولات آنجا ، که پخش کرده ایمش ،

بعد هم با جدیت در مغازه ی لوازم خانگی گنده چرخیدیم
چقدر هم نقش دختر در آستانه ی تشکیل خانواده ی نو بهم می آمد
حالا فردا که انگار باز راهی آنجاییم ، شش ساله می شوم
بلکه یادشان بیافتد لیمونادشان چطور سبز و درهم فشرده می توانست باشد


ـــ

تایتلمان را مشاهده می کنید ؟
درخت لیمویی در بهشت نصیب کسی است که موزیکش را برساند به من
وقت زیادی است دلم می خواهدش


خانوم جان بی منزل در کافه اشتباه گیرنده
شما بفرمایید کجا
ما می گوییم که چه چیز آنجاست که می خوریمش
اینجور راحت پیدا می شویم
خودمان هم کم مشتاق نیستیم

The rain falls down On last year's man

ح حجیم سرگرمی های غریبی دارد

اولین بار هم ، سر همین چیزها چشمم را گرفت
که من جدا نشسته بودم ، رو به روم راه سیاه کویری و ادام غرقه ی موزیک خود بودنم بود
و گوش هام پشت سر را می پایید که پیر داشت نقل خاطرات جوانی می کرد و یک سال دور گفت که اصلا بودید شما آن وقت ؟
.. که صدایی گفت همان سال بوده که به دنیا آمده ..و من سرم را برگرداندم ببینم کی ست که دقیقا ده سال بزرگتر از من و اینجور جدی

ح حجیم سرگرمی های غریبی دارد
اولین بار هم ، سر همین چیزها قرار بود هم را ببینیم
که می خواست آقا اسی جمعه بازار را نشانم بدهد و نیامد و من تنها آنجا را کشف کردم
ـ بعدتر فیلمش را که ساخته بود ، نشانم داد ـ

ح حجیم سرگرمی های غریبی دارد
اولین بار هم ، سر همین چیزها با هم رفتیم بیرون
که لاله زار را رفتیم تا مغازه ی مادام ناز کرست دوز
ـ که انگار قدیمی ترین مغازه ی باقی مانده ی آنورهاست ـ
که نشست با مادام به صحبت و من هم که به عکاسی برای خودم
و مادام هم عیب فیزیکی نگذاشت روم

ح حجیم سرگرمی های غریبی دارد
به بهانه ی فیلم ساختن یا مصاحبه یا چای خوردن و گپ زدن فقط
می نشیند با آدم قدیمی ها به گپ و گفت
و انقدر هم جدی که شک برم می دارد این همان آدمی است که سر بهتر بودن بستنی فلان جا با خواهره متحد می شود علیه من
یا وقت نشان دادن سوراخ سنبه های شهر و تاریخ گفتن هاش ، یادم می رود چه طور گاهی همین ده سال را هم مجبورم یادآوری کنم هی

ح حجیم سرگرمی های غریبی دارد
هفته ی پیش ، همین وقت ها ، بالاخره با هم رفتیم پیش جهانگیر رزمی
به بهانه ی چای نوشی دور هم و از زبان خودش شنیدن ، شرح ماوقع را
بالاتر از محله ی زیاد شهری ما ، خیابان و بازار میوه ای که هیچ انگار توی این شهر نیست
عکاسخانه ای دنج و زیادی ساده
و مرد چه چیزها که نگفت
که من نمی دانستم آن آقای عکاس شهره در انسانیت ، چه شارلاتان جالبی است
که چه خیلی ها که نمی دانسته اند و خودشان را زده اند به اتوبان های علی چپ ، وقت نسبت دادن عکس ها به هم
که باز یادم آمد چه قدر زیاد ِ آدم های این صنف ، چه جانورهای درنده ای در خودشان پنهان کرده اند
و مرد چه طفلکی به نظر می آمد

ح حجیم سرگرمی های غریبی دارد
سر همین چیزهاست که بی خیال معاشرت های گاه به گاهمان نمی شویم
علی رغم تمام پستی ها و بدی ها و پلشتی هاش

...سهم من ، آسمانیست

بی شک که محافظه کاری هم بود .. ترس هم بود ، بر منکرش لعنت

بیشترش اما شکنجه ی خودآگاهانه ای بود که این کارها نیامده به من
من که سی صد و شصت و چهار روز سال به قدر زن های اندرونی بقچه پیچ ، برای خودم حق قائل هستم
چه می شود که فکر می کنم این یک روز را باید فریاد بکشم؟
این لباس ها را چه کسی تن من کرد ؟
چهار کلام مطنطن لعاب فرنگ خورده و این ظاهر نوی دروغی را کرده ام حجاب مغز بیدخورده ی پوسیده ام..
اما واقعیت همان کهنه ی بو گرفته است که زندگیم را گرفته سراسر

توی این یک سال چند بار شده به مسافر بغل دستی ماشین عمومی، یادآوری کنم که بر طبق پرداخت کرایه ی برابر،
حق اشغال فضای برابر داریم .. که حالا برابری در جامعه ی مادر را مطالبه کنم ؟
دوست مرد تحصیل کرده ام را چندبار آگاه کرده ام از حقی که باید برایم قائل شود که حالا حقم را از حکومت بخواهم؟
چقدر تلاش کرده ام برای ابژه ی جنسی همپالکی های منورالفکرم نبودن،
که حالا دور ورم داشته به خواست تغییر قوانین هزار و سیصد ساله ؟

من که تمام بار را تا اولین قطره تنها به دوش می کشم .. بی فریادی
من که نابرابری جزئی از روزمرگیم شده .. در سکوت
من .. بی حق .. بی درخواست .. با لبخند

برگه های امضا نگرفته ی کمپین را می چپانم توی کشو
تا روزی که بیاستم و به آقایان آرتیست روشنفکر فرنگایز شده ،بگویم نه.
هشت مارسم را می مانم خانه
تا روزی که تحمل درد در تنهایی ، جزء پذیرفته شده ی زنانگیم نباشد.
تا آن روز ، من همان پرده پوش بی آسمانم .. برهنه نمایی هایم را باور نکنید

گفته بودم خنده داریش آنجاست که به تو می گن روشنفکر ، به من فمینیست
حالا بیایید پشت صد در لاک و مهر شده ی این اندرونی ، با هم بخندیم

I'm a very private person

اتاقم و خلوتم را می خواهم

این روزها این جمله را بارهاااااا تکرار می کنم
به گوششان نمی رود
زیر بار مهربانی های ثقیل خویشاوندی در حال فرو رفتنم

از اولش هم گفتم من می شوم پری
رها می کنم خودم را از رنگ بازی و اسباب های جلد شده
اما نام کرده ای که نبود توی اصفهان
که بشود بهانه ی پرواز
حتی اگر جوجه کبابش عق آور باشد
بَدَست آدم توهمش بشود پارسای ژولیده ؟
بهتر نیست از امروز من که با هر بار تکان پرده ی پلاستیکی ایوان خانه هنرمندان
دادم می رفت هوا که میزمان است که حرکت می کند؟
بعد اذان باشد و مسجد خالی و بشود دوید
..گر بر سر من زبان شود هر مویی

نامزد اصفهانی نبود
پری نشدم
آواره ی خانه ی این خویشم و آن قوم
رهایم اگر بکنند
تختم هست و آبی گرد گرفته ی اتاقم
و چقدر دلم نوشتن می خواهد
و خواب صبح
و
خانه و خلوت و خانه ی خلوت و خلوت خانه و هر احتمال خ دار دیگر

و درد خاموش وار تاک ،هنگامی که غوره ی خرد در انتهای شاخسار طولانی پیچ پیچ جوانه می زند

بی خوابی و بارکشی و آن همه انرژی رها شده در بادم، کنار

خیابان و محتویات و اضافاتش دیگر جزو عادت شده هام نیستند انگار

که حرف های همیشگی و هرروزه اینجور مستاصلم می کند
زنگ می زند که نشسته تو و منتظر
و می شود نجات بخش من
حرف های معمول احوال پرسی های خویشاوندانه
که می گوید چندنفری را گرفته اند انگار
که من نیرویی برای فهمیدنش هم ندارم
چه گلیم سرخشان را زود پهن کرده اند
.. و می ماند در هوا ، حرف و فکرش هم
زیاد که می شویم و صداها قاطی می شوند توی هم

.. نصفه شب و نیمه جان و چنین بمبارانی
من که از صبح بیرون و از صبح بی خبر
دلم می خواهد که نگران نشود
دلم یادش میاورد که این چیزها باید دیگر عادی شده باشد برایش
و خوش می کند خودش را
که احتمالا که فقط پیشگیری
و چقدر هم پیشرفت کرده اند
دیگر خبری از آبلیمو و فلفل و این ها نیست
گرچه به این بادکنک های امروزی هم نمی شود اعتماد کرد
بچه اگر بخواهد بیاید ، می آید
حتی اگر کسی منتظرش نباشد
حتی اگر کسی نخواهدش

Loneliness was tough

پی ام اسش را که می خوانم یعنی وقتش شده

دختر کوچک هم که این هفته دیگر زاری قیافه اش رسیده به اوج که کی پس
جمعه ای می سازیم فرهنگسرایی
نمایشگاه نقاشی آنجا را می بینیم اول
و من کماکمان بر همان عقیده ی تمام شدگی هنر دوم (؟!) است که استوارم
خداوند این بلا را از سر عشق بزرگ ما ( که همان حرفه مان می باشد ، قطعا ) دور کناد

بعد هم که چه خوب که دخترک ورودمان را خبر داده
وگرنه همان میز قراضه ی یک کم هم نصیبمان نمی شد
کافه مان شده فست فود در ساعت اوجش
آدم ها می ایستند بالای سرت تا بروی
و سر و صدای فروشگاه های بزرگ
.. و مملو از داف های روشنفکر / آرتیست / فودکرتی / بالفطره
..که چشم های ما خیلی هم راضی هستند ، باقی اعضایمان هم بروند به
پسی های فودکرتیشان را هم آورده اند
بنده کاملا قائل به وجود چنین جماعتی هستم که اتفاقا تکامل یافته ترین نرینه های جوان قابل دید این شهر هم محسوب می شوند

بعد هم که او حین ِ .. و من پیش ِ.. ی خوبی داریم لابد که به جای غرهای مالوف
همه چیز به خنده و شوخی و غیبت برگزار می شود
آقای راننده هم که طفلک خودشان راه شمع های روی دیوار را نشان داده اند از اول
که صدای آب دارد و ماه گرد لای شاخه ها دارد
بعد هم دستهاش را می کند توی جیب هاش که نکند شمعی روشن کند
گمانم به اصل تقابل روشنی و تاریکی* است که معتقد است

بعد هم که می ایستیم نزدیک های خانه ی ما و اعترافات می نیوشیم
چند وقت است هم را می شناسیم ؟ ماه اضافه آمد

من این دوتا آدم را همیشه بالدار مجسم می کنم
که اگر نبودند زندگی ما بد گهی می شد


*
اگر شمعی روشن می کنیم که مثلا جایی را روشن کنیم ، طبق قاعده ی تقابل ، حتما
جایی را تاریک کرده ایم ، مثلا درون همان هایی که خواسته ایم راه شان را روشن کنیم

دست تاریک ، دست روشن ـ هوشنگ گلشیری