پارسال ، این موقع ها ، نشسته بودیم روی پل؛ ساعتش را نگاه می کند

یادم نبوده من
یا نمی دانم امروز چه روزی است
یا از یاد برده ام امروزروزی ، پارسال..؟

این روزها پل ها را دویده ام
انقدر که نبینم گذر باقی را
و یادم برود نشستن و تماشای گذر نورها / ماشین ها / آدم ها
و قصه هایشان..
می گذشتم از میان آدم ها ، دوربین به دست
و می گذشت از ذهنم بهترین سوژه منم
این همه سرگردان
نه این ها که می دوند برای رسیدن
حالا قصه ام را می خوانم یا قرار است برسم جایی
که قصه ای انتظار مرا می کشد؟
یا این خود قصه است که می برد مرا؟
باید کاغذ قرمز را پیدا کنم
بخوانمش
بوش را بکشم تو
آن وقت یادم می آید پارسال ، این موقع ، روی پل ، من؟
بوها و رنگ ها هم چیزی نمی دهند
چیزی ندارند از گذشته با خود ، برایم
پارسال این روزها هم ، سرخ بوده ام
سرخی را به یاد دارم
و دختر را
نه دختری که من زندگیش کرده ام
حس مشترکی نیست
تنها خلا ء
و نه حتی درد
گاهی ، گذشته ی کمرنگی را فکر می کنم که نمی دانم مال من بوده
یا کسی که نظاره گرش بوده ام
زمان پر نمی کندم
خالی شاید
از انچه بوده ام..
گاهی ، کم تر اما، بویی ، رنگی یا حرکتی می بردم دور
و باز شک می کنم که من بوده ام یا دیگری که من نظاره گرش..
انگار که تمام ادم ها بوده ام ، که خوانده ام ، دیده ام یا گذشته ام / اند
گاهی زمین بوده ام ، دختر گذشته از من
گاهی دیوار ، دستش را کشانده روی من

گاهی در ، بسته ، که بماند، یا باز
گاهی هیچ
خلاء
من و او
مردد میان زایش یا زاییده شدن
زاییده می شود ، چیزی می شود
می زایاند، هیچ می ماند خودش
گاهی هم هیچ را می زاید تا چیزی شود
و هی یکی می شویم
خالی
و هی زاییده می شود هیچ/چیزی
و هی فرو می رویم در هم

من پل ها را می گذرم
خیابان ها را
نمی توانم که بیاستم عبور دیگران را
می روم
یا
می خوابم
که خواب گذشتن ببینم
و نمانم
که نبینم روی خلاء راه می رفته ام
و پرت شوم
مثل پلنگ صورتی

جیک جیک مستونت که شد
یادت بیاد که فکر زمستونت نبود ، گربه جان
مهاجرم من ، بهار برمی گردم خانه ی خودم
رسم مهمان نوازی نبود این

نفس عمیق دیدم
بالاخره
دور و بر چیزایی که تعریف زیاد می شه ازشون
از طرف کسایی که جو زده می شن زود
نمی رم
تا یه مدتی ، نمی رم

تبش مدت هاست خوابیده
اما هنوز عطسه ای هست به یادآوری
فقط میل دیدن مریم پالیزبان
و اینکه میگن خیلی خوبه و مالتی ماینده _ خودش!_
و دیدن تمام این اولین کار جدید سینمای ایران!
نگهم داشت
ولی
خیلی بدن اونایی که می گن حرف زدن این دختره و رفتاراش شبیه منه
اما با عرض شرمندگی
منم آدما رو از روی موزیکی که گوش می دن طبقه بندی می کنم
خلاصه بعنوان یه آدم اولد استایل
اعتراف می کنم
نه اینو دوست داشتم
نه بوتیک رو
و با وجود سنگین تر شدن بار قدیمیت
نه حتی کیل بیل رو

سینمای کلاسیک را عشق است

آفتاب بود که بیدارم کرد؟
ترسیده بودم
ترسیده بودم دفن شویم زیر برف
دفن شوم زیر فشار این دیوارها

رفتم بیرون دیروز
می خوای بری سینما واقعا؟
برمی گردیم
من دختر معقول عاقلی هستم

پس این همه فشار؟

اسامه را دیدم
در گرمترین شرایط
یک دست هاریبو و یک دست..
باز می کنم دستم رو
تاریکه اما قرمزی و زردی خرس ها
که گذاشته توی دستم..
نمی دونستی که عاشق پاستیل خورهام
وگرنه همش را می چپاندی توی دهنت یکجا _ یواشکی

قفلتو انتخاب کن
قفلت
رو
انتخاب
کن

سینما می شود قفل
می چسباندم یک جا/ زیر دیوارها
سینما بهانست
بهانه ی دیدن آدم ها
زندگی خارج از من

زندگی؟
تعلیق یک لحظه ی سکوت
یک لحظه ی بسته شدن پلک ها
فشار که می افتد پایین ..
چشم هام رو باز می کنم
دختر / دوست / آشنا ، با آهنگی توی سرش تکان می خورد آرام
با چشمهای بسته
آهنگش مال من نیست
آهنگ هایمان قاطی نمی شود با هم
اما سکوت ..

رستگاری باید در درون انجام بشه
رستگاری / رهایی در شاوشنگ رومی بینم
حاضری بگذری از فاضلاب برای رهایی از فشار این دیوارها؟
هاه
از برف های سفید سفید هم می ترسی تو
پر می شوی از فاضلاب
نمی روی در سفیدی
انگار که همیشه در چاه بسته بماند
انگار که هیچ وقت بوش بالا نزند
اما خودت که می دانی که چاه با تمام منظره ی رویایی/ نقاشی گونش
چه چیزها که ندارد در خود
ای کاش آب بودی؟
ضدعفونی شده
کلر زده؟
یا گل آلودترین آبها
که سرعت که بگیرد
فرو که بریزد
تطهیر می شود؟
کدام تطهیر؟؟
کف های آب دریا را دیدی ؟ همه شیمیایی
می گفتند آب که حرکت کند نمی گندد
می گفتند
اما نمی دانستند
در اوج حرکت
انقدر مسمومش می کنند که..
اما نه
ته ته های دریا هنوز روشن است
ته ته های دریا همیشه روشن می ماند
می دوی سمت آب
برفست این همه سفیدی؟
می مانی
کف؟
رودخانه را گه گرفته
فاضلاب می ریزد اینجا
می خواهی آب باشی؟
فرو بریزی از شیر براق فلزی؟
و بروی در چاه
و باز رودخانه ی گه گرفته؟
صدات را هم نمی شنود کسی در ان یک لحظه ی شیر تا چاه
صدات اگر می ماند توی گوش کسی..
یا کف بگیری؟
تاریک اگر باشد کسی نمی فهمد کف ها را
اما شاید صدات بماند توی گوش کسی که نمی بیند؟
یا فرو بروی توی زمین؟
به امید سال هایی / آدم هایی که می آیند؟

دفن می شویم زیر برف
زیر فشار این دیوارها
می خواستی بپرسی چطور به فکرش رسیده؟
که این همه سفیدی را آرام ول کند پایین
شاید به خاطر همین تمام نمی کند بازی را
لجش گرفته که کسی نپرسیده چطور به فکرش رسیده این همه سفیدی را
آرام..
اما تو که سرت را گرفته بودی بالا
و فکر می کردی
چطور به فکرش رسیده........
هنرمندترینمان هم نمی توانستیم چنین شکوهی را
که این همه نرم
آرام..

چند نفر یخ زده اند زیر همین
نرم / آرام؟
چند بچه
زن
مرد؟
مگر نه این
که خداوندگار آب
خداوندگار آتش هم هست
پس آتشش را ندارند چرا همه؟
یا که آبش را؟
که بچه ها نپزند در اتش؟
که فندیل نبندند در آب؟
خداوندگار باد
خداوندگار خاک هم هست
پس چرا خاکش سقفی نمی شود
که باد شلاق کش نخورد روی پوست ؟

آفتاب کو؟
بس نیست این همه نرم/آرام/ سپید؟

دفن می شویم ما
زیر برف
دفن می شوم من
زیر فشار این دیوارها

بیست و یک :

هاه
چقدر رنگ
بو
بخار
طعمش را هم می شود حس کرد
چه اهمیت دارد که فضای انزلی سال های هزاروسیصد وهشتاد و خورده ای خورشیدیش
بیشتر شبیه روسیه ی هزار و هشتصد و هشتاد میلادی باشد
که این ادم ها مال اینجا نباشند
که انگار در جزیره ای بی مکان؟
مهم تر نیست که آدمند و پایبند اصل ابتدایی حیات ، خوردن؟
غذاهای خوش آب و رنگ را اضافه کن
به تصویربرداری کلاری
و لباس ها و صحنه های رنگین علی رفیعی طراح!
( به گفته ی خودش ، نیمه ی مکمل علی رفیعی کارگردان )
و جلوه های ویژه ی رویا نونهالی و گلشیفته فراهانی
تا بفهمی لذت بصری تمام عیار! یعنی چه
آخ
که چقدر این بحث تناولی ها توی هنر وخصوصا سینما خوش آینده
_ جدا از بحث پرویز تناولی بزرگ البته _
مثل آب برای شکلات (من فقط خوندمش ، اما فیلمشم هست؟ )
شکلات
و نمونه های وطنی
مهمان مامان
و کمی کافه ترانزیت
و این شاهکار آخر" ماهی ها عاشق می شوند"
_ کاش یک هم هم داشت این اسم ، بدون یادآوری لاک پشت ها هم ..، البته_

اگر بعد از این همه غذا
فرود بیای تو فست فود ، ممکنه جالب نباشه زیاد
اما مهم غذا نیست ، دور هم بودنه

بعد هم که کافه کاخ
وچای و قلیون
و کلی دور همی
گاهی آدم ها از آسمان نازل می شوند
چقدر حضورشون داغه
حتی بی حرف
حتی وسط برف های آمده تا زانو

هرچقدر هم بزرگ بشوم و سخت ، آقا
مراقب خود باش های سالی یکبارتان
انقدر لرزاننده هست
که یادم برود در چگونه؟
در کجا؟
و اصلا چرا در؟
چرا نمانم؟
همیشه باید بگذریم ؟
همیشه من گذشته ام ..

کاش بیشتر بودید
مال من نه
بودید فقط
مثل آن روزها که نگاهم که گره می خورد
می انداختمش پایین که یعنی نمی گشته دنبالتان

من بازیگر خوبی نیستم
اصلا بازیگر نیستم
که خونسرد باشم و بی تفاوت
که چه؟
می برید شما باز
هل نشو

بیست بهمن:

اگه یه روز خواستین معنی " ک.. خل " رو برای کسی توضیح بدین
و موندین توی جوابش
کافیه بگین کسیه که توی یه روز غرق برف
می ره " بشارت منجی " می بینه
هرچقدر هم طرف گول باشه،می فهمه وضغیت بحرانی رو..

ملقمه ی مضحکی از مسیحیت و اسلام و تاریخ
که حاصل چهارسال تلاش و تفکر و تحقیق!!
و یه میلیارد پول بی زبون مملکته

من که به امید دیدن پسر خوشگل رفته بودم
که صدرحمت به دوست ریشوهای خودمون
مسیح های لایت هفت رنگ برخیده
که دهنشو که باز می کرد شبیه مارمولک می شد
حواریون هم که همه زشت و مات برده
فقط یهودا _ که شبیه تمثالای ابوالفضل بود _ بدی نبود

صداگذاریش هم انقدر شاهکار بود
که به جای تصویر مقدسین
شیش لول بندهای آفتابسوخته و گنگسترهای سکسی ،
و به جای آدم بدا
مار رابین هود و روباه مکار و سایر حیوانات پلشت
می اومد جلوی چشمم

موسیقی چکناواریان هم که کاملا معمولی
وحتی خیلی خیلی بد
تصور کن توی اورشلیم دوهزار سال پیش با تم کردی دف بزنن
درسته این آقاهه خیلی کوله و کنسرتاش کلی فانه ،
اما گمون نمی کنم از لحاظ موسیقی انقدر که اینجا بهش بها می دن
و لنگر انداخته توی تالار ، ارزشی داشته باشه

آخرشم توی سینما دعوا شد
چون یه خانومه اعتقاد داشت فیلم کمدی نیست و نباید خندید
و یه دختره هم خیلی بی ادب بود
وگیس و گیس کشی که من دویدم بیرون که برسم به
اون یکی سینما

و

_____

و کلی خوشحال به سختی و با سرعت _ چقدر قید _
خودمو رسوندم
اما
فیلم فرانسوی بود
و قرار بود زیرنویس داشته باشه
اما هرچند دقیقه یه جمله ی ثابت می اومد اون زیر
و منم که فرانسه تعطیل و
و با اینکه هی به دختره نهیب زدم که مهم تصویره
گرفت خوابید
که حتی خواب خوبی هم نبود
چون انقدر فیلمه رو جراحونده بودن که فقط یه ساعتش مونده بود

____________

حالا که انقدر گزارش فیلم نوشتم
و انقدر هم بد
یادم اومد روزای اول یه "مرثیه ی برف "
هم دیدم که
وقتی من از بدبختوگرافی کردی بدم بیاد
یعنی واقعا سخته تحملش
البته بازیگر دخترش خوب بود
و هزار آفرین همراه با حسرت به مردهای کرد
که ما کیسه خوابمون چسبیده به این حضرات شهریه و
تا صبح خروپفشون به راست
ولی درویش اهل حق چله نشین
از وسوسه ی یه دختربچه ی سرمازده ی خواب
دستشو توی آتیش کباب کرد

هژده بهمن:

به مجيد مجيدي و بيدمجنونش مي ناسزايم كه اگه نبود
زودتر رسيده بودم به صف
ايمانم ضعيف شده
گيشه رو بستن و مي گن بليط نداريم
اراده ي ما كجاست؟
بليط مي دهد دستمان
مي پريم بالا كه هي
اين همه روز صبر كرده ام براي دشت گريان آنجلوپلوس
و هي وعده براي فيلم هاي مه گرفته اش
گام معلق لك لك را چند ساله بودم؟ عصرجديد با بابا
كه نفهميدمش اما مانده تا هنوز
آدم هاش گم اند
انگار كه ازآنور تاريخ آمده باشند
از اسطوره ها
مي شناسيشان ‍‚ افسانه شان را مي داني اما
داستان بهانه است
تا تو را برساند به لذت بصري ناب
و هر قاب بنديش ميخكوبت كند
بس كه اينجايي نيست
فضاهاي تئاتري و بي رنگ
همه ي تن ها سرد
و مه
و موسيقي
و فرياد آخرين زن
مجموع تمام اشكهاي بي صداش و بي حرفيش
در طول اين سه ساعت / سي سال
گرچه بي خانه است آنجلوپلوس عين آدم هاش
اما يوناني بودنش بدجور نمايان است

ــــــــــــــــــــــ
بيد مجنون رو به خاطر پرستويي و كلاري ديدم بيشتر
وگرنه از اين مردك ـ مجيدي ـ سر بايكوت و دوچشم بي سوي
مخملباف بي شرف انقدر بدم مي آد كه..
فيلم هاش هم كه همه خسته كننده
اگر تصويرهاي خوش آب و رنگ كلاري نبود..

نتيجه ي اخلاقي بيد مجنون :
مرد را آن به كه نابينا بود
توانا بود هر كه دانا بود
ز بينايش اين هويدا بود
كه ديو و دد و دل و شيدا بود

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوزده بهمن

ديشب بابا تو ديدم ‚ آيدا

ـ سيگار مي كشي بابا؟
ـ گاهي هم بد نيست

خلاصه اينكه باباها هم گاهي كاربد مي كنن
به روشون نياريد
مي افته از سرشون

حالا درست كه فيلمنامه خوب
اما بازيه دختره انصافا بد بود

ـــــــ

يه روز برفي كه ببينيم
باورت مي شه كه خلم
بس كه سر به هوا مي رم و هي لبخندهاي گنده مي زنم
به در و ديوار و آدم ها
آدم برفي متحرك

موهاش زرد بود
ابروهاش هم
دندونهاش هم
بهتم برده بود به خودپسندیش که خیره شده بود در آینه
فکر کردم این جنس آرایش..
چیزی گفت ، راجع به فیلم
توضیح می دادم که برگشت که اسمت؟
دبستان فلان جا بودی
من..

رقیب ِ نارفیق سال های آخر دبستان
گفت بزرگ شدیم
فکرم گفت تو خیلی ..
دهنم باز شد که خوشگل شدی

______

اراده مان بر این بود که امروز کافه ترانزیت ببینیم
که اسمش نبود توی لیست سینمای ما
رو انداختیم به کس که نه / ناکس هم..
قیدش را زده بودم که رسیدم به سینما و گفتند تاخیر دارد فیلم
و به جایش..

مسرور شدیم ، ایمان آوردیم همان می شود که اراده ی ما

___

آدم های پرتوی واقیعند
دورند
اما انگار که هی گذشته باشیم از کنارشان
رنگ دارند

فرشته صدرعرفایی هم که حتما جزو کاندیداهاست
پرویز هم که..
مطبوع طبع واقع شد

___________

آخرین بلیط فرهنگ هم نصیب من شد
خوش اقبالی؟
« خیلی دور ، خیلی نزدیک » میرکریمی
دکتر از خدا رو برگردانده و شباهت بازیگر به کیانیان
می بردت به خانه ای روی آب
گرچه هپی تر از آن اِند یافت

سفر و کویر و گم شدگی _ پیداگردی
و رسیدن به حول حالنا

و عجب کویری
عجب کویری
شنیده بودم کویرهای خراسان و راه طبس را

اما وایییییییی
کویرنورد می طلبیم

خوشمان آمد

__________________________________________________________

حالا دیروز:

کجا زندگی می کنیم ما؟
بسته ی اول چیپس را مشت می کوبم روی پا
بسته ی دوم اما
دادم می رود هوا که تمام نمی شود تغذیتان؟
حالا درست که من ایستاده بودم و پشمک می خوردم روبروی ارگ ویران
امااین فیلم است
دوربین رفته نزدیک
رفته توی آدم ها
( نه که بینشان/ گذشته از آنها /سوراخشان کرده )

چطور می تونید؟
این همه گرسنگی و درد و درد و درد و چیپس؟؟؟؟

عوض که می کنم جام رو
خرت خرت تبدیل می شه به ور ور
که صدای همه در میاد این بار / گرچه بی فایده
تموم که می شه خوشحال می شم که چیزی نگفتم به زن
بس که شبیه بود به آدم بدهای فیلم ها و بد و بی ادب و اه

بستنیم رو گاز می زنم اما خاک گرفتگی بهناز جعفری باهامه هنوز
بیدار شو آرزو ، بیدار شو ، بیدار..
شادی پیش از فیلم / لذت سفیدی ، نیست شده ؛
پیاده می روم
و هی برف
کمی نوستالژیا
کمی خیسناکی درونی

___

کوچه ی تنگی است که بی هوا مرا پیچانده به خودش
ایستاده کنارم
رو می گردانم به او
می مانم
شبیه سوپر مدلاست
انقدر که مکث می کنم
که
بگم
برف بازی می کنی با من
و فکر که گلولم رو بزنم توی صورتش
نه که از ناراحتی _ عادت شده _
از نبود هم بازی
اما صدام می آد که برو

می گذره

_____________________________________

حالا که انقدر طولانی شد این پست
و همش هم بی ربط
یادی هم از محمدرضای شریفی
که یکبار در دفتر پیرعکاسی دیده بودمش
که البته ترس گربه های افلیج و نابه هنجار اونجا
نگذاشت استفاده ای ببریم از محضر هیچ کدامشان
اما معلوم بود آدم خوبی است
و تکنیکی و کاردرست
و آرام

و غصه ام گرفت از مرگش
که استاد ما نبود
اما دورادور..

زودتر رفت

روی بلیط ها را چک می کنم
می پرسم امروز 16 م است؟ دیروز 15م؟
و فکر می کنم اگر بلیط ها نبود مرا به تاریخ ها چکار؟
و فکر می کنم پارسال 16م ، پارسال 15م..

در قید تاریخ ها نبودم من ،
اگرتوی دفتر تو ، زیر آن تاریخ ، اسم خودم را نمی دیدم
و مطابقت نمی دادمش با تاریخ نوشته ات
حالا یادم نبود که دیروز 16م ، 15م..

من چقدر همان نیستم که پارسال
تو چقدر همانی
روزها چه قدر؟

تجریش _ پارک وی را پیاده می روم
چه قدر گذشته از آن سال؟ روز؟
بهمن بود بازهم
برف بود
خیس بودم من

چه قدر بهمن گذشته؟
چه قدر سرما _ برف
چه قدر تجریش _ پارک وی
تنهایی _ با همی
چه قدر من با کسی؟
چه قدر من و کسی و تنهایی؟


تاریخ ها که بروند از یادم
آینه ها که نبینندم
گاز اول بستنی زیر برف همان گاز سال های دور است

همیشه همان
من
برف
من
بستنی
من
بهمن

من

من

من

بی صدا
انقدر که مجذوب صدای پرنده ای بشود
یا برود به دنبال صدای پای آب
یا درختی نگهش دارد

آرام
چشمهاش که خیره می ماند به بهت
یا به نم می نشست

معلق
از جایی آمده بود که نامی نیست ازش
بی خانواده ای
با شناسنامه ای موروثی
انگار که نامش نام همه ی مردم بیابان باشد

ساده
فکر کن قیافه ی گلزار بود
بی آن آب و رنگ
آبستره اش
انگار یکی از آن سفید روی سفیدهای مالویچ

من فیلم های ساده را دوست دارم
به خواب می مانند
میگذرند و لحظه هاییشان باقی می ماند در تو

حالا هرچقدر هم که منفی باشند نقدها
و غر بزنند مردم
حتی اگر دختر چادری بگوید مزخرفترین فیلمی ست که دیده
قایم نمی کنم که لحظه هاییش لرزانده مرا
و خیسانده چشمهام را

این «لا اله الا الله»
البته به تعداد همه ی موجودات عالم
که شده شعار کمال تبریزی

دیروز
کامل شد با «لوتر»

خدای مهربان بی برده ی من جبرکار و خوف انگیز نیست

پرده ی بوسلیک را جفت حجاز می زنی

بمبارانش میکنم
از هر طرف
به هر شکل

قرص ویوالدی
کپسول پریسا
شیاف دامب دومب گرومپ گرامپ
سرم اکسیم و اندره حسین
آمپول زنگنه و ساکت و سراج


ازاین سالن می پرم توی اون یکی
ازاین سینما شلیک می شم طرف یه سینمای دیگه

آره جونم
باید استفاده کرد
کار مفید

اختیارمو می دم دست آقای فروشنده
هرچی بده می گوشم
اختیارمو می دم دست بلیطا
هرچی بودن می بینم

اختیارمو می دم دست تقدیر!!
اگه دیر رسیدم
حتما حکمتی هست
پشت هر اتفاق بدی ،امکان اتفاق بهتری هست
همه چیز به سمت خوبی پیش می ره
می رم فرهنگ
بلیط ِفروشی
صف کم

kiss of life
دوست داشتم زیاد
سیالی زمان
قاطی شدن رویاها با هم و با زندگی
مهربون بود کلی


اما
هنوز خفه نشده
هرچی به خوردش می دم
ساز ناکوک خودشو برمی داره و
با بی سلیقگی
گه می زنه به هارمونی

صداي زياد ,
تا نشنوي
تا اين همه صداي مزاحم در سرت را نشنوي
دود و الكل
خفه شو
خفه شو
ساكت نمي شود
حروف را قطار مي كند پشت هم
كلمات را
جمله ها را
همه چيز را مي برد روي نمودار
در چارچوب اصول مي گنجند يا نه
منطق استقرايي
خفه شو

ـ كاش بز بودم
ببين چه حالي مي كنن ؛
من نمي خواستم بز باشم
آدم ؟
نمي دانم
شايد آب

آدمي بودن
حسرتا !
مشكلي است در مرز ناممكن .
نمي بي ني؟

شبه سفر نامه

سفيدي
برف
گاهي سياهي درختي يا سيم ها
راه
كيارستمي برتر است يا طبيعت يا من؟

مي كشدم سمت خودش
ـ والس برقصيم
جا خورده ام ‏, عقب مي پرم
ـ ديوانه اي تو

ديوانه ايم ما
صداي آب
ماه گرد , نه كامل
موج ها ‏ , آرام
اينستاليشن ژاپني موزه
آب و ماه
طبيعت برتر است يا هنر؟

“ كه آبروي شريعت بدين قدر نرود ”
سكوت
از كنار هم مي گذريم

مستي مي خواهم
و ديوانگي
و سكوت
و خالي شدن از كلمات
بگذار خودم باشم
تو باشم

روز
سبز و آبي
گاهي سياهي يا سفيدي پرنده اي
كاكايي و عقاب
يا سرخي دور فلامينكوها
فلامينكو يا فلامينگو راستي؟
لك لك ها , كه از بالا انداخته انده مان پايين

اجراي بازي كامپيوتري روي زمين
ابتدا بازي در دنياي مجاز بود يا واقع؟
پيچ در پيچ راه
شاخه ها مي خورند به پوست
سركوبيده مي شود به سقف
چاله ها
گاهي انقدر عميق كه نگهت دارند ؛
امتياز مي گيريم و از دست مي دهيم

سرخ و زرد
آتش
ستاره ها , زياد
دايره ي نارنجي مي رود بالا
ماه

تلاش براي بازگشت
به ابتدا , ‏ اصل , خود
خيره شدن به نور و سياهي
كاش خالي ميشد سر از اين همه حرف

صبح
كمي مه
خورشيد آرام مي آيد

آدم هاي نازنين
كه برترند از طبيعت و هنر
آرامششان در سخت ترين لحظه ها ‏, بدترين شرايط
آرام مي شوي تو هم
اطمينان مي كني
شاد مي شوي

سهم من آسماني بود
كه آويختن پرده اي آن را از من گرفت

قبلنا اتاقم پرده نداشت
برهنه مي گشتم توي اتاق , آوازخوان
بعد فهميدم پنجرهه يه طرفه نيست
اونايي كه من مي بينمشون , منو مي بينن
پرده اي آويختيم
بعد فكر كرديم يه آشنا همسايه ي روبروييمونه
بالاخره آشناها ترسناكترن
پردهه بسته تر شد
گرچه آشناهه همسايه در نيومد
اما ترس ما برجاي ماند
پوشيده تر مي گشتيم
با پرده ي نيمه باز

بعد مدرنيسم
گسترش شهرنشيني
آپارتمان هاي نو
كارگرهايي كه از صبح رو به اتاق من كار مي كردند
پرده كه كنار بود
انگار توي اتاق باشند
نزديك ,
پرده بسته شد
عادت بدي است اما
از آدم هايي كه با ما در يك طبقه نباشند دوري مي كنيم

انتخاب
بين پرده ي باز و حفظ ظاهر
يا
پرده ي بسته و زندگي به ميل خود

پرده بسته است
من كسي را نمي بينم
كسي هم من را نمي بيند
به اين مي گويند امنيت

حالا برف كه بياد
من خبرشو توي تلويزيون مي بينم اول
يا از خواهره كه هنوز به كنار بودن پرده ها علاقه داره مي شنوم

صبح هم وقتي مياد كه من اراده كنم
خورشيد مزاحم كنار رانده شده

اما
هنوز
وسوسه فرانچسكو
كه به دنبال گنجشكي رفت روي بام
و باد كه مي پيچيد توي لباس بلند سفيدش با منه

دلم مي خواست بيانيه صادر كنم كه
پرده رو كنار بزن
چشمهات رو ببند
و بخواه كه محو شن
حالا تويي
و شهر
زير پات

اما
چشمهايي كه عريانيم رو ديد مي زنن
حس مي كنم
كثافت فكرشون از چشم هاشون مي چسبه به پوستم
و فشار مياره بهش
و مي دردش
تا داخل بدنم بشه
و من هي مي شورم ‏
هي لزجي نگاهها رو , فكرا رو از روي پوستم پاك مي كنم
نبايد برن تو
نبايد مسمومم كنن
نبايد..

من
برهنگيمو
لذت آسمونو
امنيتمو با هم مي خوام ..
من عريانيمو با آدم هاي عريان قسمت مي كنم
نه كسايي كه اندام هاي ناراستشونو قايم مي كنن زير لباس
و تن برهنه ي ما رو با نگاهشون مي جون

و كودك
تنها كسي نيست كه برهنگي پادشاه را فرياد مي كند
تنها كسي است كه برهنگي اش را مي بيند
چرا كه خودش هم لباسي به تن ندارد
و من
كه پادشاهم
نه كه گول خورده باشم و خبر نداشته باشم از عريانيم
اين عرياني را
خود خواسته
مي خواهم
و شما
مستوران
پوشيدگان
مرا هم پوشيده مي بينيد چون خود
كه بر تن هركس لباسي مي بينيد
و آدم ها را از روي لباسشان مي شناسيد

اين لباسي است كه احمقان مي بينند

Requiem for a friend

اشك هاش رو پاك مي كرد كسي
سياهي ها مي ريخت زير چشم
من دورتر بودم
گاهي نگاهش مي خورد به من ‏, چيزي از جنس التماس
انگار كه بين همه ي شوخي ها منم كه مي فهمم
چشمهام خيس شد
بغلش كردم
شك زده بود
كاري كه با بازي و لج شروع شده بود حالا خيلي جدي بود
هي فكر كرده بودم مي گه نه
كه اين بازي تموم مي شه
انتخاب هميشگي بين شادي و امنيت

حالا امنه
آقاي شوهر , مسلمونه , نجسي نمي خوره , نمازشم مي خونه
آرتيست هم نيست كه خداي نكرده زن بازي و اعتياد و ..
آقاي شوهر بش مي گه لباس گشاد و بلند بپوشه
آقاي شوهر نگرانشه كه كسي بد نگاش نكنه
آقاي شوهر به همكلاسيش و همكارش مي گه خانوم مهندس
ولي چندشش مي شه به خانوم مهندس نگا كنه
زنو چه به اينكارا
شكر خدا كه خانومشم معلمه
هنرمند بازي هم ايشالا مي افته از سرش
حالا گاهي عكس گلي چيزي گرفت هم بد نيست

فكر مي كنم خيلي وقته مي دونه اشتباه كرده
از اون روز اولاي آشناييشون كه بغلم كرد و زد زير گريه
و هي نگفت نه
انتخاب خودش بود
كسي اصراري نداشت

ما همه چيزو با هم تجربه كرده بوديم
كشف جنسيت
كشف دنياي اون نيمه ي ديگه
شب هاي بيداري تا صبح
و روزهاي هي با هم بودن , كار كردن , حرف زدن
همه با هم مي شناختنمون
هنوز با نگاه و يا حرف , نبودنش رو به رخم مي كشن
آقاي كافه 469
بتهوونيا
آريايي ها
دوستا ..

حالا دختره
مجبوره خواباشو با آقاي شوهر
ـ كه حس جوراب نايلوني سرمه اي مردونه مي ده بهم تقسيم كنه ـ
حالا دختره ترساشو , دل لرزه هاشو مجبوره براي خودش نگه داره
دخترك زير برقع
هوس رو قايم مي كنه زير روزمرگي و مهموني و آشپزي و شوهرداري
و تمرين مي كنه كه امنيتشو همون خوشبختي بدونه
“ مي توان با هر فشار هرزه ي دستي
بي سبب فرياد كرد و گفت
آه من بسيار خوشبختم ”
اما
من
نگران لحظه هاي كوچيك تنهاييشم
كه شادي هاي پرخطرمون به يادش بياد
آيا دوباره روي ليوان ها خواهد رقصيد؟

“ به مادرم گفتم : ديگر تمام شد
گفتم : هميشه پيش از آنكه فكر كني
ـاتفاق مي افتد
بايد براي روزنامه تسليتي بفرستيم

آسمون سفيد ‏, شاخه هاي لخت خيس
شاخه هاي نزديكو با دست تكون مي دم
دستامو كه باز كنم , مي رم بالا؟
چشمامو مي بندم
سرمو مي گيرم بالا و ميذارم صورتم خيس خيس بشه
مرده راهشو كج مي كنه به طرفم
نگاهمو مي ندازم پايين و صاف مي رم كه صداشو نشنوم
توي چاله ها بالا پايين مي پرم
خيس خيسم
آخرين شالاپ رو مي كنم و مي رم تو
از امتحان اخلاق اسلامي اومدم
مقنعه ‏ , بي آرايش با معتبرترين مانتوم
مطمئن بليط مي گيرم
اما
آقاي دم در ارجاعم مي ده به همون خانومه
خانومه مي گه برو بليطتتو پس بده
شك مي كنم
مي پرسم كه اينجا مسجد جامع شهره يا موزه هنرهاي معاصر
ـ خدا متوليان مساجد را رحمت كناد كه ما بارها بي مانتو در
مسجدهاي شهرهاي كوچيك سنتي هم قضاي حاجت كرديم ـ
با تمام وجود مي لرزم
داد مي زنم تقريبا
زنه كه بي شعوره و حرف هم نمي زنه
مرده مودبه , از اينا كه با پنبه سر مي برن
ـ وزارت فرهنگ بخشنامه داده به ما
ـ وزارت ارشاد ـ فرهنگي باقي نذاشتيد كه ـ
چند تا چادر بذاريد دم در, بدين بهمون
ـ فرقي نمي كنه اون وقت با امامزاده ‏
ـ الان هم ..
ـ به هر حال مانتو بايد زير زانو
مرده كم كم پشيمون مي شه ‏ از خانومه خواهش مي كنه رام بدن
دوتا دختر ديگه هم هستن كه با داداي من يه كم شير شدن
زنه مي گه نه
آخرين دادم رو هم مي زنم
ـ اينجا رو كردين محل گرم شدن الوات پارك لاله
آقاي سميع آذر هم كه خوشحالن ..

مي آم بيرون
دم در مي زنم زير گريه
حالم بده
تموم حساي خوب بارونيم رو گرفتن
دلم مي خواد بميرن
دلم مي خواد كل موزه با همه ي گنجينه هاش منفجر شه
ترجيح مي دم هيچ جاي فرهنگي تو اين گه دوني باقي نمونه

“همه را دوست بداريم ” كتاب مسخره ي استاد اخلاق
كه با كلي ذوق مي رفتم سر كلاسش
چون تنها جايي بود كه خداش ترسناك نبود
كه هي مي خواست ثابت كنه
هل الدين الا الحب؟
از دينشون بدم مي اد
از خودشون
از مرداي حشريشون
نه آقا , مي تونيد بندازيد منو ‏, اما من نمي تونم آرزو نكنم
كه اين خانومه محو نشه

امروز آخرين روز نمايشگاه عكس كيارستمي بود
ـ مردك گفت تمديد شده ـ
بايد يه نامه بنويسم براي عمو عباس
چش شده كه كاراشو توي اون خوكدوني گذاشته؟

سردمه
ديگه بارون نمي خوام
مي خوام برم
موزه ي هنر مدرن نيويورك دلم مي خواد

اگر با سرعت من خيابان انقلاب را طي طريق كني ‏
همه چراغ ها يك رنگند
سبز كه باشند زمانبنديم درست كار مي كند
اما اگر بخوري به رنگ هاي گرم ؛ اولي و دومي را شايد صبر كني
اما بعد
چشمهات را ببند
و قانون را ناديده بگير
بعد دوباره همان رنگ پسنديده‏

قبل تر ها مي ايستادم
و فحش مي دادم به خودم
حالا رد مي شم
و ميذارم ديگران زحمتشو بكشن

ياد بچه هاي ترم كفي دراماتيك به خير
كه از فرط هنجارگريزي و ادعاي انغشيسم
مشهور بودن كه مي ايستن تا چراغ قرمز شه بعد رد شن

نتيجه ي اخلاقي :
قاتون مداري هميشه خوب نيست
بستگي داره چراغ سمت تو چه رنگي باشه

access denied
مضحك نيست؟
من مي توانم بنويسم
اما خواندن ممنوع شده

تاريك بود
از سينما آمده بودم بيرون
فرهنگ لابد
از كنارتان رد شدم
نديديم
تو بودي و دوستات
ايستادم آن طرف خيابان
رو به جنوب
خلاف جهت شما
نخواستي كه ببينيم

سوار شدم
همه ي خانوادم توي ماشين بودند
دور زديم
دست تكان داديم براي تو
تو بودي و زني كنارت , توي ماشين تو
بزرگتر از تو , ‏ مادرت نه
من دور بودم به تو
مادرم بود و شيشه ي ماشين و خيابان , فاصله ي بينمان
ایستاده بودید شما ، ما گذشتیم
من راضي بودم
امنيت و شادي توامان

بعد تصوير سر توبود
مرده بودي
بازيگر فيلمي بودي
و فيلم تمام شده بود
من بازيت را دوست نداشتم

فشار از پايين بود كه بيدارم كرد
خواب عجيبي نبود اما اين يك هفته هي مانده بود توي سرم
انگار كه چيزي باشد
انگار كه چيزي در بيايد ازش , بعدها

راهم نمی دهند
مانتوت کوتاه است ، زن دم در می گوید
_ بارها با این لباس آمده ام
_ از این به بعد نه ..
شانه بالا می اندازم
بیرون که می آیم چشمهام آب دارند
عصبانیم
کوتاهی مانتوم تابلوهاشان را تحریک می کرد؟
من فقط آمده بودم کار ببینم
هنر معاصر ژاپن
موزه
به خاطر رنگ است ؟
به خاطر این سرخی است که مردها پشت سرم قیمت تعیین می کنند
و زن ها نگاهشان چپ می شود؟

آدم های توی خیابان را دوست ندارم
امروز نه
چشمهام را که بندازم پایین _ نبینمشان _
نیست می شوند؟
از زندگیم می روند بیرون تا هرجا خواستم بروم ،
هرچه خواستم بپوشم ؟

مردک هروئینی
_ ایستاده در جایگاه استادی _
تواناییش را به رخم می کشد در گفتن حرفی که سرخ بشوم تا زیر چشم
عذر می خواهم
آخر ترم است آخر ..
وقیح تر از آنم که حرفتان تغییر رنگم بدهد آقا
باز جنستان بد بود؟
ساقیتان را عوض کنید خوب

پسرک کلیدها را جاگذاشته خانه
باید ایستاد
يك ساعت
آدم برفی می شوم

این همه سفیدی فرود بیاید روی سرت
و تو هی فکر کنی به بدبیاری ها
و آدم هایی که قهوه ای کرده اند شادی سفیدت را
کاش تنها بودی؟

بيابان را سراسر مه گرفته
و انجيل به روايت متي باخ
موسيقي مي كوبد توي سر
و مي برد بالا
و همه جا عجيب سفيد
صداي بره ها و هجومشان
و گاهي رنگي ـ نارنجي كلاه كسي يا صورتي بلوز ديگري ـ محو
كاروانسراي نيمه مخروب
و آب انبار
شتر يخ زده
سفيدي

بعدتر آفتاب
پرنده های مهاجر _ كه من نمي بينمشان _
و بحث ديگران درباره ي فرم نوكشان يا سياهي دور چشم
گفتند درنا هم يافت مي شود
ساداكو و درناهاي كاغذي يادت هست؟

مي شود گم شد
من مي روم دور
مي خوابم روي زمين
چشمهام را مي بندم كه يكي بشوم با طبيعت
صداي آدم ها _ گنگ _
آزارم نمي دهد
امنيت مي دهدم
‎‏‏‎‎
آسمان را كه نمي بينم ، پرنده هايش را هم
مورچه ها را دنبال مي كنم
اگر دانه بريزي نزديك لانه شان
بازهم انقدر تلاش مي كنند؟
اگر بدانند كه دانه دارند تا هميشه
انبار مي كنند باز؟

من شبيه هنگامه نيستم _ ‏ زن كاوه _
ليلا را هم نگو، خاكستر مي شود
دختر بچه هم نيستم
آرتیست مآب ِ كافه سوسولي برو هم نيستم
خودم هستم
خودم هستم؟؟

آخه چه انتظاری می شه داشت از کنسرت
آدمی که هفت سال پیش توی کاخ برنامه می ذاشت
و بدون هیچ اطلاع رسانی همه ی بلیطاش تموم می شد
و حالا همه ی شهرو پر کرده از پوستر به خاطر یه برنامه ی خونوادگی تو ورزشگاه کرج؟

کنسرت سراج افتضاح
هی منتظر بودم بهش وحی بشه که یا حسام الدین ریدی به هنر و کل کارنامت
و دیگه نیاد بالا ،
اما بی خیال نشد

فردا یه کنسرت خوبه تو نیاورون ، نمی تونم برم ، شاکیم
گرچه اقای ناظم اصلا دوست نیست دیگه
اما خوشم نمیاد غیبت بخورم
تازه آدم خوبا هم می خوان برن

Fucking God
براندو فریاد می زند
و 129 دقیقه تن های زرد و قهوه ای
نورپردازی خدایگونه ی استورارو
مارلون و ماریا اشنایدر
و
برتولوچی بزرگ

فیلمی درباره ی سکس بدون اینکه به پورنوگرافی میل کند
جا به جای جلد دی وی دی نوشته بدون سانسور
برای امروز عجیب است
امایادت نرود که سال 1972 است

La ultimo tango a Parigi

می شود هر روز صحنه ایش را دید و خسته نشد
فیلمی برای تمام فصول

________

من هرگز از رویاها نقاشی نکردم ، بلکه واقعیت خودم را به تصویر کشیدم .
فریدا ،
رنگ و زندگی
سرخ و زرد و سبز
پاها به چه دردم می خورند ، درحالی که بالهایی برای پرواز دارم؟

________

Bitter Moon
مرد افلیج و زن سکسی بردم به بانویی از شانگهای ..
اما قصه فرق می کند
قرار است جنتلمن انگلیسی اخلاق گرا را از راه به در ببرند ، اما ..

گرچه در
Emmanuelle Seigner
جذابیتی ندیدم
یک جور حماقت روستایی توی چهره اش بود ، کمی هم گوشت اضافه ..
اما بازیش رو دوست داشتم
دختر بچه ی لوند ولی ساده ، زن در هم شکسته و فاحشه ای جذاب ؛
Kristin Scott Thomas
به نظرم زیباتر آمد ، وقار و آرامش و سادگی
و قیام آخرینش ؛
Hugh Grant
بد سلیقه ؛
Peter Coyote
هم که خیلی خوب بود
کثافت و بی شرف

یه کم زیادی اروتیکا بود
پولانسکی است دیگر ..

______

نکته ی مهم
Bitter Moon & Frida
هم جنس خواهی زن هاست در انتقام از مردانشان
من اون کاری که تو می کنی رو بهتر انجام می دم

نور زیاد ..
دنیا سفید می شود
حسی فراتر از درد
افتان و خیزان ..
هرچند قدم می نشینم روی زمین
صدا ها را نمی شنوم ، آدم ها را نمی بینم
مثل تزریقی های خمار می افتم
مثل زن های باردار عق می زنم
چیزی جریان ندارد در من
خالیم
از خون ، اکسیژن ، درد
کجاست یاری کننده ای که مر ا یاری ..
یاری اندر کس ....

فقط چند متر مانده
می بینمش ،
خانه
اشک ....

خالی بودن بد است
درد بد است
زن بد نیست
زن ظلم است